عرفان و علم حقایق موفّق و شهره آفاق بود. [١] در حدیث و تفسیر نیز سرآمد بود.
حاکم نیشابوری (متوفای ٤٠٥) در حدیث و ابو القاسم قشیری (متوفای ٤٦٥) در تفسیر، از او بهره گرفته‌اند؛ ابو نعیم اصفهانی (متوفای ٤٣٠) نیز در سفری که به نیشابور کرد از محضر او بهره برد.
این تفسیر از مهمترین تفاسیر اهل تأویل به شمار می‌رود و سرشارترین منبع برای تفسیرنگاران پس از وی بر مشرب اهل عرفان است. در حقیقت، تفسیر سلمی ادامه کاری است که به دست سهل تستری آغاز شد و ادامه راهی است که پیشینیان اهل تصوّف پیموده بودند. سلمی در این تفسیر، از گفته‌های تفسیری ابن عطا و روایات منقول از امام صادق علیه السّلام بهره گرفته و در کنار آن، به اقوال مشایخ بزرگ صوفیه و اهل عرفان نیز پرداخته است.
در مقدمه- پس از حمد الهی و درود بر محمّد و آل او- می‌گوید: «چون دیدم آراستگان به علوم ظاهری، در انواع فوائد قرآنی، همچون قرائات، تفاسیر، مشکلات، احکام، اعراب، لغت، مجمل و مفسر، ناسخ و منسوخ و جز آن پرداخته‌اند و هیچیک به گردآوری لحن الخطاب [٢] آن از نظر اهل حقیقت نپرداخته است، مگر در مواردی پراکنده و بدون ترتیب که منتسب به ابو العباس بن عطا [٣] و مواردی از امام جعفر بن محمد الصادق علیه السّلام بود؛ خوشم آمد طرفه‌هایی را نیز که از اهل حقیقت شنیده و پسندیده بودم، کنار آنها بگذارم و اقوال مشایخ اهل طریقت را بر آن بیفزایم و به ترتیب سوره‌ها در آورم؛ تا جایی که کوشش و تواناییم راه دهد؛ و از خدا خواستم تا در این راه و در همه احوال مرا یاری دهد که او بهترین یاری دهندگان است».
وی در این تفسیر، به معانی باطنی (تأویل) پیش از معانی ظاهری (تفسیر)

[١] خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج ٢، ص ٢٤٨، شماره ٧١٧.
[٢] لحن الخطاب، اشارات و رموز کلامی است که از لابه‌لای سخن به دست می‌آید.
[٣] از سران و اقطاب صوفیه که مورد تجلیل و احترام فراوان بود. او در بغداد می‌زیست و همانجا در گذشت.
شرح حال او را عطار نیشابوری به تفصیل آورده است. ر. ک: تذکرة الأولیاء، ج ٢، ص ٦٣- ٥٧. وی در راه یاری منصور حلاج جان باخت. هر دوی آنان در سال ٣٠٩ درگذشتند. ر. ک: نصر اللّه پورجوادی، مجموعه آثار سلمی، ج ١، ص ٦٨، مرکز نشر دانشگاهی تهران، ١٣٦٩ ش.