تازه مسلمانان از اهل کتاب که بر مراجعه به اهل کتاب پای فشرده‌اند- بر این باورند که دلایلی بر جواز مراجعه به اهل کتاب در دست است و مراجعه این افراد به اهل کتاب، یا در زمانی پس از نهی اولیه‌ای بوده که پس از مدتی برداشته شد و یا در خصوص مطالب تاریخی و قصص بوده که ربطی به احکام شرعی نداشته و یا درباره مسائل تحریف نشده تورات و انجیل بوده که با محتوای قرآن همسو و همجهت بوده است و مسائلی از این قبیل که دلیلی برای منع مراجعه در خصوص آنها به اهل کتاب وجود ندارد!! ابن تیمیّه درباره سدّی بزرگ (ابو محمد اسماعیل بن عبد الرحمان کوفی، متوفای ١٢٧) می‌گوید: «او گاه اقوال اهل کتاب را- که به گمان خود پیامبر بیان آنها را مباح دانسته است- نقل می‌کند؛ با این توجیه که پیامبر فرموده است: «به قدر یک آیه هم که شده از من برای دیگران نقل کنید؛ و نیز از بنی اسرائیل سخن گویید، که در سخن گفتن از آنان باکی نیست. [١] ولی هرکس که از روی عمد بر من دروغی بست جایگاه خویش را در آتش فراهم ساخته است»؛ [٢] لذا عبد اللّه بن عمرو بن عاص که در جنگ یرموک دو بسته بزرگ از کتابهای یهودیان را به دست آورده بود، [٣] چون از حدیث بالا جواز نقل از بنی اسرائیل را دریافته بود، از همان کتابها برای مردم سخن می‌گفت». [٤]
ابن تیمیّه در ادامه می‌گوید: «این گونه احادیث اسرائیلی تنها برای استشهاد ذکر می‌شود نه از روی اعتقاد؛ زیرا این گونه احادیث از سه گونه بیرون نیست:
دسته اول: احادیثی که صحت آنها را می‌دانیم و آنچه در اختیار ماست گواه صدق آنهاست.
دسته دوم: احادیثی که دروغ بودن آنها با توجه به احادیث صحیحی که در اختیار داریم، محرز شده است.
دسته سوم: احادیثی است که صحت و سقم آنها روشن نیست و باید درباره آنها

[١] متن عبارت چنین است: «حدّثوا عن بنی اسرائیل و لا حرج».
[٢] صحیح بخاری، کتاب الانبیاء، باب «ما ذکر عن بنی اسرائیل» ج ٤، ص ٢٠٧.
[٣] در حدیث تعبیر «زاملتین» آمده است: زامله، بسته بزرگ را گویند. ابو شهبه «زاملتین» را به دو بار شتر تفسیر کرده است. الاسرائیلیات و الموضوعات، ص ٥٤ و ٩٢.
[٤] در آینده تفسیر دیگری از حدیث، بر خلاف آنچه اینان فهمیده‌اند، ارائه خواهیم کرد.