«یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ ...». [١]
این حدیث را بخاری و مسلم و دیگر صاحبان صحاح روایت کرده‌اند. [٢] همچنین مجاهد در تفسیر آیه «إِلی رَبِّها ناظِرَةٌ» می‌گوید: «معنایش این است که در انتظار ثواب پروردگارشان خواهند بود». این حدیث را عبد بن حمید از مجاهد نقل کرده و ابن حجر نیز می‌گوید: «سند این حدیث به مجاهد صحیح است». [٣]
بزرگان امت، بویژه فرهیختگان متأخر از این رو رؤیت را- آنگاه که مقصود از آن احاطه نظر به ذات اقدس او باشد- به طور مطلق انکار می‌کنند که رؤیت به این معنا محال است؛ زیرا مستلزم تقابل و جسمانیت است که در خداوند سبحان راه ندارد.
صاحب «تفسیر المنار» هراسان از اطرافیان به دلیل روی گرداندن از مذهب پیشینیان خود، چنین می‌گوید: «و اما درباره دیدن و رؤیت خداوند متعال، چه بسا در آغاز چنین گفته شود که آیاتی که رؤیت را نفی می‌کنند صریحتر از آیاتی است که آن را اثبات می‌کنند؛ مانند این گفتار الهی که «لَنْ تَرانِی» [٤] و این سخن خدای متعال: «لا تُدْرِکُهُ الْأَبْصارُ» [٥] که این دو آیه، در نفی رؤیت، از آیه «وُجُوهٌ یَوْمَئِذٍ ناضِرَةٌ إِلی رَبِّها ناظِرَةٌ» [٦] که در اثبات آن به کار می‌رود صریحترند و «نظر» به معنای انتظار در قرآن و کلام عرب کاربرد فراوانی دارد؛ مانند این گفته خداوند: «ما یَنْظُرُونَ إِلَّا صَیْحَةً واحِدَةً» [٧] و نیز این آیه: «هَلْ یَنْظُرُونَ إِلَّا تَأْوِیلَهُ» [٨]؛ و «هَلْ یَنْظُرُونَ إِلَّا أَنْ یَأْتِیَهُمُ اللَّهُ فِی ظُلَلٍ مِنَ الْغَمامِ وَ الْمَلائِکَةُ» [٩]؛ و ثابت شد که «نظر» به این معنا، با حرف جرّ «الی» متعدّی می‌شود؛ از این رو برخی از مفسران، وجه دلالت آن را بر معنای دیگر (جهت دادن حسّ بینایی به آنچه دیدنی است) با استناد به لفظ «وجوه» گرفته‌اند؛ که این وجه چندان قابل قبول نیست». [١٠]

[١] «ای پیامبر، آنچه را از جانب پروردگارت به سوی تو نازل شده، ابلاغ کن». مائده ٥: ٦٧.
[٢] تفسیر المنار، ج ٩، ص ١٥٣.
[٣] همان، ص ١٣٤.
[٤] اعراف ٧: ١٤٣.
[٥] انعام ٦: ١٠٣.
[٦] قیامت ٧٥: ٢٢ و ٢٣.
[٧] یس ٣٦: ٤٩.
[٨] «آیا جز در انتظار تأویل آنند». اعراف ٧: ٥٣.
[٩] «مگر انتظار آنان غیر از این است که خدا و فرشتگان در [زیر] سایبانهایی از ابر سپید به سوی آنان بیایند».
بقره ٢: ٢١٠.
[١٠] تفسیر المنار، ج ٩، ص ١٣٤.