وی همچنین معتقد است مؤمن مرتدّ نمی‌شود و بعد از ایمان کافر نمی‌گردد و استدلال می‌کند که ایمان عملی است که باعث استحقاق پاداش دائم می‌شود و چنین پاداشی با کفر جمع نمی‌شود؛ زیرا عقوبت کفر هم دائمی است و دو چیز متضاد با هم تداوم پیدا نمی‌کنند.
در تفسیر آیه «وَ إِذْ قُلْنا لِلْمَلائِکَةِ اسْجُدُوا لِآدَمَ فَسَجَدُوا إِلَّا إِبْلِیسَ أَبی وَ اسْتَکْبَرَ وَ کانَ مِنَ الْکافِرِینَ» [١] می‌گوید: «کسی که ابلیس را بدان جهت [که نافرمانی کرد] کافر دانسته، «کان» را به معنای «صار» گرفته است؛ یعنی از کافران گردید. ولی این گفتار از دو جهت اشکال دارد: اول اینکه بدون هیچگونه ضرورتی، از ظاهر لفظ عدول کرده است؛ دوم اینکه گناه به شکل عمل به جوارح (اعمال ظاهری؛ در اینجا یعنی سجده می‌باشد) را موجب کفر می‌داند؛ در حالی که چنین عملی- هر چند بزرگ باشد- سبب فسق می‌شود؛ بر خلاف مذهب اعتزال که گناه و عمل کبیره را موجب کفر می‌دانند؛ که خلاف منطق و برهان است». سپس استدلال کرده است که ایمان هرگز کفر و یا نفاق را در پی ندارد؛ بلکه گرایش به کفر و نفاق دلیل آن است که پیش از این ایمانی در کار نبوده و ایمان پیشین شخص ظاهری بوده است نه واقعی. وی همچنین می‌گوید: «و مذهب ما آن است که مؤمن حقیقی- که خدای تعالی از او ایمان داند- کافر نشود، برای منع دلیلی؛ و آن دلیل، آن است که اجماع امت است که مؤمن مستحق ثواب ابدی بود و کافر مستحق عقاب ابدی بود و جمع بین استحقاقین بر سبیل تأبید، محال بود؛ چه، استحقاق در صحت و استحالت، تبع وصول باشد و احباط به نزدیک ما باطل است، چنان که بیانش کرده شود. پس دلیل مانع از ارتداد مؤمن این است که گفتیم؛ و ابلیس همیشه کافر بود و منافق «وَ کانَ مِنَ الْکافِرِینَ». [٢]
خلاصه گفتار او این است: اجماع امت بر این است که مؤمن استحقاق ثواب دائمی دارد و کافر استحقاق عقاب دائمی؛ و جمع همیشگی میان دو استحقاق

[١] «و چون فرشتگان را گفتیم: در برابر آدم سجده کنید، جز ابلیس- که سر باز زد و کبر ورزید و از کافران شد- [همه به سجده در افتادند». بقره ٢: ٣٤.
[٢] تفسیر ابو الفتوح، ج ١، ص ١٣٨ و ١٣٩ و ج ٤، ص ٢٣٣.