تبيين براهين اثبات خدا - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ١٥ - سخن ناشر

بسم الله الرحمن الرحيم

مقدّمه

زير بناي همه شئون جامعه انساني اعتقاد به اوست و پايه تمام اعتقادهاي الهي عقيده به وجود خداوند است و قصور يا تقصير در ادراک بعضي از مبادي تصوري يا تصديقي براهين اثبات واجب ، مايه نقد يا سبب شک و ترديد نسبت به اعتقاد الهي مي شود .

بهترين راه براي رسيدن به خداوندي که وجودش از هر چيز روشن تر و حضورش براي هر شيء از تمام چيزها نزديک تر است ، همانا غبار راه نشاندن و گردگيري فاهمه است ، چون خفاي خداوند از شدت ظهور اوست و دوري او از شدت نزديکي وي ، زيرا اگر موجودي به اندازه اي آشکار بود که حتى از فهم ، فاهم و مفهوم معلوم تر بود و به قدري نزديک بود که از خود شيء به همان شيء نزديک تر بود ، چنان ظهوري سبب بطون و خفا مي گردد و چنين نزديکي اي مايه دوري مي شود ؛ ليکن بطون و نيز دوري او ، از ديد محجوبان است، چون خود بين خدا بين نخواهد بود و اگر قصور و ضعف بشر ، با پرهيز از خود بيني و نجات از اَحوال و اَعوَر و اَعمى بودن بر طرف گردد ، آنگاه مي توان خدا را به اندازه سِعه وجودي خويش مشاهده کرد و معرفت او را با اعتراف به « ما عرفناک حق معرفتک » [١]تتميم نمود .