ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٢٩٢ - تفسير

بود از نهى و بازداشتن از سحر و آن را مرتكب شده و بكار ميبردند همانطور كه گفته ميشود: «ليت لنا من كذا و كذا» اى كاش بود براى ما بجاى فلان چيز و فلان همانطور كه شاعر ميگويد:

(ما يُفَرِّقُونَ بِهِ بَيْنَ الْمَرْءِ وَ زَوْجِهِ ...)- آنچه را كه باعث جدايى ميان مرد و همسرش ميشد.

و در آن چند وجه است:

١- قتاده ميگويد: آنان بين مرد و همسرش ايجاد مودّت و گاهى ايجاد بغض و عداوت كه منجر به جدايى و افتراق ميشد مينمودند.

٢- يكى از زن و شوهر را گمراه نموده وادار بر كفر و شرك ميكردند و در نتيجه بعلت اختلاف در دين و مرام از ديگرى كه مؤمن و يا بر جاى در دين بود جدا ميشد.

٣- آنان ميان زن و مرد سعادت و سخن‌چينى نموده تا حدى كه وضع آنان بجدايى و تفرقه ميگرائيد.

(وَ ما هُمْ بِضارِّينَ بِهِ مِنْ أَحَدٍ إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ ...)- و بسبب آن ضررى را متوجه كسى نميكردند مگر باذن پروردگار.

ضررى را متوجه ديگرى نمى‌گرديد مگر اينكه خدا دانا بود و بنا بر اين بصورت تهديد و ترساندن است.

حسن ميگويد منظور از «اذن اللَّه» تخليه خداوند است. او ميگويد: هر كه را اراده خدا تعلق بگيرد او را دور كرده و سحر باو ضررى نميرساند و هر كه را او بخواهد ميان او و سحر تخليه كرده و در نتيجه گرفتار ضرر سحر خواهد شد.

[١] بجاى مال گرد آوردم پوستى كه در آن شير است و قدحى و چيزى كه پستان حيوان بآن بسته ميشود.

و بجاى اخلاق كريمه نميمه و سخن‌چينى و سعايت نسبت به همسايه مجاور.