ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ١٣٤ - پاداش بدون عمل

علت اينكه ما مى‌گوئيم انبياء مرتكب گناه مطلقا نميشوند اينست كه گناهان بعقيده ما همه كبيره هستند و اگر گناهى را صغيره و كوچك ميشمرند با مقايسه و سنجش بگناه بزرگتر است. و مرتكب گناه مستحق سرزنش و عقاب است.

و مسئله «حبط» گناه بعقيده ما درست نيست و چون ساحت انبياء از سرزنش و عقاب دور است پس ناچار آنان گرد هيچ گناهى نمى‌گردند.

بديهى است اگر پيامبرى گناه كند ديگران از پذيرفتن امر و نهى او دورى مى‌جويند زيرا روح انسان از كسى پذيرش دارد كه در باره‌اش احتمال ارتكاب گناه ندهد و چون هدف بعثت انبياء نجات بشر است بايد آنچه را كه سبب دورى مردم از آنان مى‌گردد مانند بيمارى روحى و يا جسمى كه سبب نفرت است نداشته باشند تا مردم گرد آنان جمع شده از نور هدايتشان بهره‌مند گردند.

اين درخت چه بود؟

در اين كه درخت حرام چه بود اختلاف شده است از اين قرار:

١- سنبله گندم از نظر ابن عباس.

٢- درخت انگور از نظر «ابن مسعود» ٣- درخت انجير از نظر «ابن جريح» ٤- درخت كافور از «حضرت على بن ابى طالب» ٧ بيان شده است.

٥- درخت علم خير و شرّ از «كلبى» ٦- درختى كه ملائكه از ثمره‌اش خوردند و جاودانى شدند از «ابن جذعان»(فَتَكُونا مِنَ الظَّالِمِينَ) يعنى با خوردن ميوه آن درخت شما از ستمكاران بخود خواهيد شد و كسى كه خود را از ثوابى محروم مى‌دارد صحيح است كه به او گفته شود «او بخود ستم كرده است».

پاداش بدون عمل‌

جمعى مى‌گويند لازم نيست پاداش هميشه در برابر عمل باشد بلكه ممكن است‌