ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ١٩١ - تفسير

٢- بستگى به احتياج و لزوم داشت اگر لازم ميشد بصورت انفجار، و با شدّت و اگر نه بشكل «انبجاس» و اندك اندك آب، خارج ميگشت.

٣- سنگى كه از آن، آب بيرون ميآمد اگر در حال حمل بود آب ريز ريز خارج ميشد ولى هنگامى كه آن را روى زمين قرار ميدادند از آن آب زياد ميجوشيد( قَدْ عَلِمَ كُلُّ أُناسٍ مَشْرَبَهُمْ ...)- هر دسته و سبطى از آنان محل آشاميدن خود را دانست.

(كُلُوا وَ اشْرَبُوا ...)- يعنى ما گفتيم بخوريد و بياشاميد از روزى خدا(مِنْ رِزْقِ اللَّهِ) كه بدون رنج و خرج بدست شما ميرسد.

(لا تَعْثَوْا ...)- در روى زمين فساد نكنيد در اينجا يك سؤال ادبى بيش ميآيد و آن جمع بين «لا تعثوا» (فساد نكنيد) با كلمه «مفسدين» (فسادگران) است كه در نظر اول كلمه دوم بى‌فائده و زائد بنظر ميآيد زيرا معنايى بيش از آنچه از(لا تَعْثَوْا) فهميده ميشود بدست نميدهد.

در پاسخ از اين سؤال گفته‌اند كه ممكن است كارى بر حسب صورت و شكل فاسد، بنظر آيد ولى در باطن مشتمل بر مصلحت و فائده‌اى باشد.

قرآن ميخواهد بگويد: عمل اينان هم در صورت ظاهر و هم در واقع، فاسد بود و كلمه «لا تعثوا» به ظاهر عمل آنان و كلمه «مفسدين» بروح و حقيقت آن اشاره ميكند

.