«رسالة في الكر للوحيد البهبهاني ... و قد طبع حبل المتين في طهران ١٣٢١ و الرسالة منضمة إليها، لكنّه اخطا فيه و نسبها إلى البهائي». مرحوم آقاى دوانى هم ضمن شمارش تأليفات علامه وحيد بهبهانى مى نويسد:

«رساله كُر و آن در تهران چاپ شده است و اشتباهاً به شيخ بهايى نسبت داده‌اند» (وحيد بهبهانى، ص ؟).

اما آنچه موجب نوشتن اين يادداشت شد، اينكه در نمايشگاه كتاب امسال كتابى ديديم با عنوان «مجموعه رساله‌هاى خطى فقهى» كه شامل چندين رساله فقهى از عالمان شيعه است. در اين مجموعه از جمله همين رساله مورد بحث، يعنى رساله «كرّ»، چاپ و به شيخ بهايى نسبت داده شده است. راقم سطور با تعجب از يافت شدن رساله جديدى در موضوع كرّ از شيخ بهايى، كنجكاو شدم و پس از بررسى معلوم شد همان رساله وحيد بهبهانى است كه پيشتر چاپ سنگى شده بود. با دقت بيشتر در متن رساله هم يقين حاصل شد كه رساله از وحيد بهبهانى است؛ چرا كه در جايى از رساله، هنگام نقل از علامه محمد تقى مجلسى چنين آمده است: «و فيهما مناقشة، أمّا الأوّل فلمّا ذكره جدّي (قدّس سرّه) المحقق المجلسي في شرح الفقيه» (مجموعه رساله هاى خطى فقهى، ص٢٣٠). ناگفته پيداست كه مجلسى اول جدّ شيخ بهايى نيست، بلكه او جدّ مادرى علامه وحيد بهبهانى است؛ چنان كه مرحوم آقاى دوانى مى نويسد:

مرحوم وحيد از جانب مادر نيز نسبى بس بزرگ و شريف دارد. جدّ مادرى وى نواده فقيه بزرگوار ملا صالح مازندرانى ـ داماد علامه مجلسى اوّل ـ است. و لذا در اجازات و كتب خود از مجلسى اول و ملا صالح به جد و از مجلسى دو به خال (دايى) تعبير مى كند (وحيد بهبهانى، ص ٩٦).