ديگر احكام قبول نمى‌شود. هرگاه كودك شاهد حقى باشد، سپس بالغ شود و عادل باشد، و آن را به خاطر آورد، مى‌تواند شهادت دهد و شهادتش در صورتى كه اهليت داشته باشد، همان گونه كه گفتيم پذيرفته است. (٥)

يحيى بن سعيد حلّى در جامع للشرايع مى‌گويد:

شهادت كودكان پذيرفته نيست، مگر اينكه به ده سالگى و بالاتر رسيده و اهل تمييز باشند، در اين صورت، شهادت آنان در خصوص شجاج و جراحت آن هم فقط سخن اوّل آنان پذيرفته مى‌شود. (٦)

در مهذّب ابن برّاج آمده است:

شهادت كودكان به دو قسم جايز و غير جايز تقسيم مى‌شود:

شهادت جايز، شهادت كودكى است كه به ده سالگى و بيشتر تا سنّ بلوغ رسيده است، شهادت وى در شجاج و قصاص پذيرفته مى‌شود، سخن اوّليه آنان در شهادت پذيرفته است و پس از آن شهادت ديگرى از آنان پذيرفته نيست. آنان به صورت جداگانه اداى شهادت مى‌كنند و در صورت اختلاف در شهادت، براساس شهادت آنان حكم نمى‌شود. هرگاه شخصى در زمان كودكى اش شاهد چيزى باشد و پس از بلوغ شهادت دهد و به ظاهر عادل باشد، شهادت وى پذيرفته مى‌شود.

شهادت غير جايز، شهادت كودك در غير موارد ياد شده است كه به هيچ وجه پذيرفته نيست. (٧)

سيد مرتضى در انتصار مى‌گويد:

از جمله مواردى كه گمان مى‌رود اماميّه متفرد به آن است، ضمن آنكه

(٥) السرائر، ج٢، ص ١٣٦.
(٦) الجامع للشرائع، ص٥٤٠.
(٧) المهذب، ج٢، ص ٥٩٩.