نظير اين آيه، آيه ايلاء است: {للّذين يؤلون من نسائهم تربّص أربعة أشهر فإن فاءوا فانّ اللّه‌ غفور رحيم، و إن عزموا الطلاق فإنّ اللّه‌ سميع عليم } سوره بقره، آيه ٢٢٦ و ٢٢٧. ايلاء مخصوص نكاح دائم است و مقصود از «نساءهم» در آيه خصوص همسران دائمى است (٧٤)، ولى ممكن است اين معنا از «و إن عزموا الطلاق» با تعدد دالّ و مدلول فهميده شده باشد (٧٥)، از اين رو، اين آيه همچون آيه محلّل براى تعيين مفاد واژه نكاح و مشابهات آن سودمند نيست.

واژه نكاح و مشابهات آن در احاديث

در روايات چندى، تمتّع در مقابل تزوّج قرار گرفته است؛ از جمله در اين روايات (٧٦)

اوّل و دوم: دو روايت از سماعه با اين تعبير:

(٧٤) در آيه مربوط به ظهار هم مى‌خوانيم :«الذين يظاهرون من نسائهم...» (سوره مجادله، آيه ٢) ، ولى شاهد محكمى بر اختصاص ظهار به عقد دائم نيافتيم. درجواهرالكلام(ج٣٣، ص ١٢٤) آمده: «هل يقع» الظهار «بالمستمتع بها فيه خلاف، والاظهر» الأشهر بل المشهور «الوقوع» لاطلاق الادلة، خلافاً للمحكيّ عن الحلّي و ظاهر الإسكافي والصدوق... .
(٧٥) البته به توجه با فاصله افتادن بين «للذين يؤلون» و «و إن عزموا الطلاق» قرينه بودن جمله دوم ضعيف‌تر از آيه مربوط به محلّل است .
(٧٦) اين قسمت از سوى محرّر كننده، افزوده شده است. استاد (مدّ ظلّه) تنها به اصل بحث اشاره فرموده‌اند.