٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص

فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٢٦ - ازدواج مرد مسلمان با زن اهل كتاب (١) آیة الله سيد موسى شبيرى زنجانى

{ النساء.. } . سوره نساء، آيه ٢٢ و نيز سوره احزاب، آيه ٥٣، و گاه به معناىِ خصوصِ عقد دائم است، همچون: {وإن خفتم أن لاتقسطوا في اليتامى فانكحوا ما طاب لكم من النساء مثنى و ثلاثَ و رباعَ } (٧٠)» سوره نساء، آيه ٣ و نيز آيه لعان: {والّذين يرمون أزواجهم } سوره نور، آيه ٦ كه مراد از «أزواجهم» به قرينه روايات اهل بيت(ع)، خصوص ازدواج دائمى است (٧١)، و گاه واژه نكاح اجمال دارد، همچون آيه مربوط به لزوم محلّل : {فان طلّقها فلاتحلّ له من بعدُ حتى تنكح زوجاً غيره فإن طلّقها فلاجناح عليهما أن يتراجع } سوره بقره، آيه ٢٣٠ .

البته مى‌دانيم كه شرط محلّل آن است كه بايد با نكاح دائم، مطلقه ثلاثه را به عقد خود در آورده باشد، ولى اين امر دليل بر آن نيست كه «تنكح» لزوماً به معناى


(٧٠) در برخى از روايات، عدم انحصار متعه به چهار زن با تعييراتى بيان شده كه مؤيّد انصراف واژه نكاح به نكاح دائم است ، چنان كه استاد (مدّ ظلّه) اشاره مى‌فرمودند؛ مثلاً در روايت عبيد بن زرارة از پدرش از أبي عبداللّه‌ (ع) مى‌خوانيم: «قال: ذكرت له المتعة أهي من الأربع؟ قال: تزوّج منهنّ ألفاً، فانّهنّ مستأجرات» (جامع الأحاديث، ج٢٦، ص ٦١، ح٣٨٣٥٩، باب ٣ از ابواب المتعة، ح٦). اين روايت و برخى روايات ديگر كه متعه را اجاره دانسته اند(ر.ك: باب ١ از همان ابواب، ح٤، باب ٣، ح٣)، گويا ناظر به اين معنا هستند كه واژه نكاح در آيه «فانكحوا ما طاب لكم من النساء» متعه را شامل نمى‌شود، و ممكن است كسى اين گونه احاديث را دليل بر انصراف نكاح به نكاح دائم بداند و همين انصراف را منشأ اين عقيده بينگارد كه اين آيه شامل نكاح موقت نمى‌شود.
(٧١) در صحيحه ابن ابى يعفور از أبى عبداللّه‌ (ع) آمده است: «لايلاعن الرجل المرأة الّتي يتمتع منها»، و نيز در صحيحه ابن سنان از ابى عبداللّه‌ (ع) مى‌خوانيم: «لايلاعن الحرّ الأمة و لا الذميّة و لا الّتي يتمتع بها» (وسائل الشيعه، ج٢٢، ص ٤٢٠، ح٢٨٩٣١، ص ٤٣٠، ح ٢٨٩٥٩ و ٢٨٩٦٠، كتاب اللعان، باب ٥، ح٤، باب ١٠، ح١و ٢؛ جامع أحاديث الشيعه، ج٢٢، ص ٣٨٠، ح١١٩٤، كتاب اللعان، باب ٧، ح١٨). در جواهر الكلام، (ج٣٤، ص ٣٣) هم آمده است: «يعتبر في الملاعنة لنفى الولد «أن تكون منكوحة بالعقد الدائم» بلاخلاف معتدّ به، بل في المسالك هو موضع وفاق، لأنّ ولد المتمتع بها ينتفى بغير لعان اتفاقاً، لكن في كشف اللثام عن الجامع التصريح بوقوعه للنفي...» .