٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص

فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٢٠ - ازدواج مرد مسلمان با زن اهل كتاب (١) آیة الله سيد موسى شبيرى زنجانى

حلّى در مختصر نافع (٥٤)، فاضل آبى در كشف‌الرموز (٥٥)، علاّمه حلى در قواعد الأحكام و تلخيص المرام و إرشاد الأذهان (٥٦)، شهيد اوّل در لمعه دمشقيه (٥٧) و


(٥٤) مختصر نافع، ص ١٧٩ (ينابيع فقهيه، ج١٩، ص ٥٣٥) . عبارت اين كتاب و كتاب شرائع در آغاز رساله نقل شد. شايد از عبارت شرائع هم ميل به همين قول استفاده شود؛ زيرا هر چند صريحاً بين نكاح دائم و مؤجل تفصيل قائل نشده، آن را به اشهر الروايتين نسبت مى‌دهد، ولى ممكن است از عبارت :«وكذا حكم المجوس على أشبه الروايتين»، تمايل به اين قول استفاده شود(ر.ك: شرائع الاسلام، ج٢، ص ٥٢٠؛ ينابيع فقهيه، ج١٩، ص ٤٨٤).
(٥٥) كشف الرموز، ج٢، ص ١٤٦. وى در ذيل عبارت مختصر نافع: «و في الكتابية قولان، أظهرهما: أنّه لايجوز غبطة و يجوز متعة»، مى‌گويد: «هذا اختيار الشيخ في النهاية و أبي الصلاح و سلاّر... و المختار الأوّل»، ولى با عنايت به اينكه شيخ طوسى در نهايه نكاح دائم را در صورت اضطرار هم مجاز مى‌داند، به نظر مى‌رسد كه محلّ كلام فاضل آبى خصوص صورت اختيار است، پس مشكل است كه بتوان حرمت نكاح دائمى با زن كتابى حتى بر فرض اضطرار را به فاضل آبى نسبت داد.
(٥٦) قواعد الأحكام، ج٣، ص ٣٨ (ينابيع فقهيه، ج١٩، ص ٦٠٩)؛ تلخيص المرام، ص١٨٦ (ينابيع الفقهيه، ج٣٨، ص ٤٦٨) (عبارت اين دو كتاب در آغاز مقاله گذشت)؛ إرشاد الأذهان، ج٢، ص ١١ (ينابيع فقهيه، ج٣٨، ص ٤٣٨، فصل متعه): «يشترط اسلام الزوجة أو كتابيّتها، على رأى». [«على رأى» اشاره به فتواى مؤلف دارد: ر.ك: مقدمة غاية المراد ص٢٢[ ؛ ينابيع فقهيه، ج ٣٨، ص ٤٤٨ : «يحرم على المسلم غير الكتابية دائماً و متعة و ملك يمين، و فيها قولان أقربهما جواز المنقطع و ملك اليمين و المجوسية كالكتابية ...». شهيد ثانى در تعليق بر ارشاد (ص ٢٩٢)؛ (حاشيه غاية المراد، ج٣، ص٧٦) پس از تركيب «على رأى»، «قوي» را افزوده است.
(٥٧) لمعه دمشقيه، ص ١٦٦ (ينابيع فقهيه، ج١٩، ص ٦٨٢) : عبارت اين كتاب در آغاز مقاله گذشت.