لذت‌هاي آن پيوسته فکر و ذهن وي را به خود مشغول مي‌دارد. پس آنچه نکوهيده است، دلبستگي به لذت‌هاي دنياست و اولياي خدا چون از حقيقت دنيا و لذت‌هاي آن آگاه‌اند، بدان‌ دل نمي‌سپارند. البته اين نه بدان معناست که لذت و بهره بردن از نعمت‌هاي دنيا به کلي مذموم و ممنوع است و انسان بايد از جامعه و لذت‌هاي دنيا دوري گزيند. بايد توجه داشت که برخي با سوء استفاده يا سوء برداشت از اين سخنان، باعث انحراف ديگران مي‌شوند.

بهره بردن از لذت‌ها و نعمت‌هاي دنيا نه فقط ممنوع و نکوهيده نيست، بلکه در مواردي واجب نيز هست. اساساً خداوند از سَرِ حکمت خويش نعمت‌هاي دنيا را آفريده تا انسان براي تأمين نياز‌ها و رسيدن به مقاصد خويش از آنها استفاده کند. همچنين خداوند در استفاده از آن نعمت‌ها لذت‌هايي را قرار داده است؛ زيرا اگر انسان از آنها لذتي نمي‌برد، سراغشان نمي‌رفت، و در نتيجه، زندگي فردي و اجتماعي‌اش مختل مي‌گشت. انسان بايد در اين دنيا زندگي کند و بايد به درستي از ابزارهايي که تداوم حيات او را تسهيل مي‌کنند بهره برد: او بايد غذا بخورد؛ زيرا در غير اين صورت مريض مي‌شود و سلامتي خود را از دست مي‌دهد؛ او بايد از غريزة جنسي استفاده کند؛ چه در غير اين صورتْ نسل او منقرض مي‌شود. خداوند انسان را آفريده که در اين دنيا رشد و ترقي کند و از جمله توليد مثل داشته باشد تا نسل انسان‌ها افزايش و تداوم يابد. اما بايد توجه داشت که انسان بايد از دنيا و نعمت‌هاي آن به منزلة ابزار و وسيله براي رسيدن به مقاصد و اهداف متعالي خويش استفاده کند و آنها را اصيل نپندارد. آنچه نکوهيده است و مصداق دنياي نکوهيده و به اصطلاح قرآن «متاع الغرور» به شمار مي‌آيد، نگاه استقلالي به دنيا و لذت‌هاي آن و هدف دانستن آنها و دلبستگي و تعلق خاطر داشتن به آنهاست که در برخي از آيات قرآن مذمت شده است. براي نمونه خداوند مي‌فرمايد:

اعْلَمُوا أَنَّمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا لَعِبٌ وَلَهْوٌ وَزِينَةٌ وَتَفَاخُرٌ بَيْنَكُمْ وَتَكَاثُرٌ فِي الْأَمْوَالِ وَالْأَوْلَاد