بهترین ها و بدترین ها از دیدگاه نهج البلاغه - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٧١ - نعمت ذکر خدا و بهره مندي از معرفت او

است. اما در درون انسان الاهي و ازخود‌رسته و به کمال پيوسته، عطش فطري معرفت و محبت الاهي زبانه مي‌کشد. چنين کسي وقتي گمشده‌اش را باز يافت و جام طهور محبت او را به دست گرفت، با نوشيدن هر جرعه، بخشي از حجاب‌هاي ظلماني و جسماني از پيش چشمانش برداشته مي‌شود و در نتيجه، عشقي پايدار و وصف‌ناپذير روحش را به اوج مي‌برد و حالتي روحاني بدو دست مي‌دهد که سکون و پايان نمي‌پذيرد. اينجاست که پي‌درپي و با عطش سيري‌ناپذير خود به نوش مدام از زمزم زلال و نامتناهي محبت محبوب مي‌پردازد و بر مراتب کمال و تقرب خويش به معشوق مي‌افزايد. البته رسيدن به اين مرحله و درک عطش عشق به معبود، بي‌تحملِ سختي‌ها و ناگواري‌ها و دست شستن از دلبستگي‌هاي دنيوي و لذت‌هاي حيواني، تحقق نمي‌يابد؛ اما رسيدن به کمال نهايي، مقصد ابدي، همة سختي‌ها و تلاش‌هاي مسير را براي سالکي که در آستان رضوان معبود قرار گرفته است، آسان و قابل تحمل مي‌سازد.