بهترین ها و بدترین ها از دیدگاه نهج البلاغه - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣٣ - اندوه و ترس از خدا در آيات و روايات

شما را پس از [هلاکت] آنان (ظالمين) در آن سرزمين جاي خواهيم داد. اين [نعمت] براي کسي است که از ايستادن در برابر من [براي حسابرسي] بترسد و از بيم دادنم بهراسد؛

٢. يَخَافُونَ رَبَّهُم مِّن فَوْقِهِمْ وَيَفْعَلُونَ مَا يُؤْمَرُونَ؛[١] [و فرشتگان] مي‌ترسند از پروردگارشان که فوق آنهاست و آنچه را بدان مأمورند انجام مي‌دهند؛

٣. رِجَالٌ لَّا تُلْهِيهِمْ تِجَارَةٌ وَلَا بَيْعٌ عَن ذِكْرِ اللَّهِ وَإِقَامِ الصَّلَاةِ وَإِيتَاء الزَّكَاةِ يَخَافُونَ يَوْمًا تَتَقَلَّبُ فِيهِ الْقُلُوبُ وَالْأَبْصَارُ؛[٢] مرداني که تجارت و خريد و فروشْ آنان را از ياد خدا و برپا داشتن نماز و دادن زکات به خود مشغول نمي‌دارد و از روزي مي‌ترسند که دل‌ها و ديدگان در آن روز دگرگون [و سرگشته و پريشان] شود؛

٤. وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِ وَنَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوَى * فَإِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوَى؛[٣] و اما هر‌کس که از ايستادن در پيشگاه پروردگار خود بيم داشت و نفس [خود] را از هوس باز داشت، جايگاه او همان بهشت است؛

در برخي آيات پند گرفتن و استفاده از آيات قرآن به کساني اختصاص يافته که کانون دلشان با خشيت و خوف الاهي شعله‌ور گشته است. خداوند در اين‌باره مي‌فرمايد:

٥. إِنَّمَا تُنذِرُ الَّذِينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُم بِالغَيْبِ وَأَقَامُوا الصَّلَاةَ؛[٤] جز اين نيست که تو کساني را بيم مي‌دهي (بيم دادن تو تنها بر کساني اثر مي‌کند) که در نهان از پروردگارشان مي‌ترسند و نماز را بر پاي داشته‌اند؛