بهترین ها و بدترین ها از دیدگاه نهج البلاغه - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٣٣ - سوء استفاده از قرآن و تاريخمند دانستن احكام خدا

سخنان فريبنده آنان قرار مي‌گيرند و نمي‌دانند كه ايشان بذر گمراهي مي‌پراكنند و عقايد ديگران را تباه و فاسد مي‌سازند. سخنان باطل اما فريبنده و به‌ظاهر علمي آنان، دامي است كه در برابر مردم بي‌اطلاع از حقايق و معارف راستين، گسترانده شده است.

روشن است كه منظور حضرت، عالمان و آشنايان به علوم‌ تجربي، نظير فيزيك، شيمي‌ و زيست‌شناسي، نيست؛ بلكه منظور كسي است كه خود را دين‌‌شناس معرفي مي‌كند و با تفسيرهاي نابه‌جا و تحليل‌هاي نادرست و به بهانة هدايت و راهنمايي، مردم را مي‌فريبد و چهره‌‌اي وارونه از دين و معارف قرآن را به آنان عرضه مي‌کند. پس مخاطب اين سخنان كساني هستند كه خود را عالم و آشناي به دين و معارف قرآن مي‌خوانند. آنان بايد به واکاوي رفتار و انديشه‌هاي خود بپردازند تا نكند تحت تأثير خودپرستي، جاه‌طلبي و موقعيت‌خواهي، پندارهاي پوچ و افكار باطل خود را بر قرآن تحميل كنند و مصداق سخنان حضرت شوند. به خويش بنگرند كه آيا به زيور اخلاص و بندگي خدا آراسته شده‌اند تا با تعهد و دقت و احتياط در پي كشف حقايق و معارف دين برآيند و آنها را به ديگران عرضه كنند، يا آنكه تحت تأثير هوس‌هاي شيطاني، معارف قرآني را بر خواسته‌هاي خويش تطبيق مي‌دهند و بخشي را كه به سود خود مي‌يابند، مي‌پذيرند، و معارف و احكامي را كه با منافع و خواسته‌هايشان سازگار نيست كنار مي‌نهند يا تأويل مي‌کنند؟ عالمِ شايسته از منظر امير مؤمنان(عليه السلام) كسي است كه دلش به نور هدايت روشن شده و پيوسته نگران است كه نكند از مسير حق منحرف گردد و مي‌کوشد تا افكار و رفتارهاي خود را با معيارهاي قرآني بسنجد.

سوء استفاده از قرآن و تاريخمند دانستن احكام خدا

قَدْ حَمَلَ الْكِتَابَ عَلَى آرَائِهِ وَ عَطَفَ الْحَقَّ عَلَى أَهْوَائِهِ يُؤْمِنُ النَّاسَ مِنَ الْعَظَائِمِ وَ يُهَوِّنُ كَبِيرَ الْجَرَائِمِ؛ كتاب خدا را بر ميل‌ها و خواسته‌هاي خود تطبيق مي‌دهد و