از امام صادق٧ نیز روایت شده است: «خداوند، اجساد موحدان را بر دوزخ حرام کرد»[٦٦]؛ یا: «بهای سخن "لا اله الا الله" بهشت است»[٦٧]؛ یا: «هیچ سخنی در سرای خداوند، محبوب‌تر از "لا اله الا الله" نمی‌باشد»[٦٨]؛ یا: «کسی که با اخلاص "لا اله الا الله" بگوید، بهشت بر او واحب می‌شود و کسی که به دروغ بگوید، مال و خونش حفظ می‌شود و سرانجامش در دوزخ خواهد بود»[٦٩]، و منظور از اخلاص آن است که او را از آنچه حرام کرده، حفظ کند.[٧٠]

و نیز در روایات آمده است: «کسی که لحظه‌ای در شبانه‌روز "لا اله الا الله" بگوید، آنچه در صحیفه کردارش از گناهان باشد، محو می‌شود»[٧١]؛ «بر من سزاوار است که اهل توحیدم را داخل دوزخ نکنم»[٧٢]؛ یا: «کسی که در روز صد بار لا اله الا الله بگوید، او برترینِ مردم در آن روز است؛ مگر کسی که بیشتر از او بگوید»[٧٣]؛ یا: «"لا اله الا الله" دژ و پناهگاه من (خداوند) است؛ کسی که داخل آن شود، از عذاب من ایمن می‌گردد»[٧٤]؛ یا: «من خدایی هستم که هیچ الهی جز من نیست؛ مرا عبادت کن! کسی که از شما با اخلاص شهادت "لا اله الا الله" بگوید، داخل دژ من می‌شود و هرکه داخل دژ من شود، از عذاب من ایمن می‌گردد.»[٧٥]

امام رضا٧ نیز در نیشابور به همین مضمون اشاره فرمودند: «کسی که با اخلاص کلمه "لا اله الا الله" را بگوید، داخل دژ خداوند می‌شود و کسی که داخل دژ شود، از عذاب الهی ایمن می‌گردد.» و حضرت هنگام حرکتِ قافله، نکته‌ای را به آن افزودند: «بشروطها و انا من شروطها.» شیخ صدوق; در تفسیر این جمله حضرت می‌نویسد: «از

[٦٥]. همان، ص٢١، ح٨.

[٦٦]. همان، ص٢٠، ح٧.

[٦٧]. همان، ح١٣.

[٦٨]. همان، ص ٢٢، ح١٤.

[٦٩]. همان، ص٢٣، ح١٨.

[٧٠]. همان، ص٢٧، ح٢٦.

[٧١]. همان، ح١٩.

[٧٢]. همان، ص٢٩، ح٣١.

[٧٣]. همان، ص٣٠، ح٣٣.

[٧٤]. همان، ص٢٤، ح٢١.

[٧٥]. همان، ص٢٤، ح٢٢.