العصیر التمری و الزبیبی» دارد که در آن با بیان ادله قائلان بر حرمت _ که قول مختار وی می‌باشد _ و بیان ادله قائلان بر حلیت و نقد استدلال‌های ایشان، طرح موضوع کرده است و به صراحت بر حرمت عصیر زبیبی، نظر داده‌ است: «فاعلم ان الأقوی عندی الحرمة.»[٤٣٢]

گفتنی است، وحید بهبهانی روایت زید نرسی را در دلالت بر تحریمِ عصیر زبیبی‌، صریح‌الدلالة می‌شمارد و از نظر سند با توجه به قرائن و مؤیدات، آن را موثق می‌داند.

٣. مؤیدات متنی از سایر منابع

احادیث هر کتاب، هرچه بیشتر در کتب حدیثیِ دیگر آمده باشد، اطمینان به صدور آن افزایش می‌یابد. برای درصدِ قابل توجهی از روایاتِ اصل نرسی می‌توان شواهدی از کتاب‌های حدیثی آورد و یا عینش را در آن کتاب‌ها یافت؛ برای نمونه، علامه مجلسی در مقدمه بحارالانوار، اصل مزبور را از مصادر خود به شمار ‌آورده و تمام ٥١ روایت اصل را در بحارالانوار جمع‌آوری کرده است، و این نشان از میزان اعتماد ایشان به متن احادیث کتاب مورد نظر دارد.

بررسی مؤیدات متنی اصل زید نرسی، به دو بخش تقسیم می‌گردد:

١_٣. روایاتی که از اصل نرسی، وارد سایر منابع گردیده است:

روایت دوم: الدعوات[٤٣٣]، عدة الداعی و نجاح الساعی.[٤٣٤]

روایت هفتم: الکافی.[٤٣٥]

روایت نهم: الزهد[٤٣٦] و تفسیر قمی.[٤٣٧]

روایت دهم: الکافی[٤٣٨]، تهذیب الاحکام[٤٣٩] و من لایحضره الفقیه.[٤٤٠]

[٤٣٢]. الرسائل الفقهیة، ص٦٠.

[٤٣٣]. ص٢٨٩.

[٤٣٤]. ص١٨٤ و ١٨٥.

[٤٣٥]. ج٢، ص١٨٥.

[٤٣٦]. ص٩٠.

[٤٣٧]. ج٢، ص٢٥٦.

[٤٣٨]. ج٧، ص٢١.

[٤٣٩]. ج٩، ص٢٢٨.

[٤٤٠]. ج٤، ص٢٠٧.