علامه مامقانی در این باره می‌نویسد: «سکوت ابن‌غضائری و وارد نکردن هیچ‌گونه جرحی درباره شخصیت وی‌، همراه با دفاع از اعتبار این اصل‌، نشان از وثاقت مؤلف دارد، زیرا بسیاری از بزرگان از طعن و جرح وی در امان نبوده‌اند.[٣٥٧]

امامی بودن زید نَرسی با توجه به دلایل و قرائن ذیل قابل اثبات است:

اول: سکوت نجاشی (م. ٤٥٠ق) در بیان مذهب مؤلف، گویای صحت
مذهب و امامی‌بودنِ اوست. عبارت نجاشی در مقدمه کتاب و عملکردش بر
اساس آن، نشان‌گر حساسیت و دقت وی درباره بیان مذاهب فاسد و غیر‌امامیِ مصنفان است.[٣٥٨]

دوم: ظهور لفظ «ثقه» در امامی‌بودن نیز، با توجه به عملکرد شیخ در العدة اثبات می‌شود. ایشان درباره تعارض روایات فرقه‌های منحرف شیعه، مثل فطحیه با روایات راویان امامی، به کنار گذاشتن روایات منحرفان و عمل به «موثوقین» حکم می‌کند كه از این عبارت روشن می‌گردد كه منظور از موثوقین، همان امامیه است.[٣٥٩]

بنابراین با توجه به قرائن ارائه‌شده، وثاقت و صحت مذهب نَرسی، قابل
اثبات است.

٢. حوزه حدیثی کوفه

حوزه حدیثی شیعه در زمان امام باقر و امام صادق٨ در کوفه بنا گردید.
شمار فراوان راویانی که در این شهر سخنان امام صادق٧ را نقل کرده‌اند، شاهدی
بر این مطلب است.[٣٦٠] در این دوران، کوفه چنان به مرکزیت شیعه اشتهار یافت که
اگر می‌خواستند به شخصی عنوان شیعی بدهند، می‌گفتند: «او کوفی یا
کوفی‌مذهب است.»[٣٦١]

[٣٥٧]. ر.ک: تنقیح المقال، ج١، ص٤٧١.

[٣٥٨]. «أنا أذکر المتقدمین فی التصنیف من سلفنا الصالح‌» (رجال النجاشی، ص٣).

[٣٥٩]. «إذا کان الراوی من فرق الشیعة مثل الفطحیة و الواقفة و الناووسیة و غیرهم نظر فیما یرویه: فإن کان هنا کقرینة تعضده أو خبر آخر من جهة الموثوقین بهم، وجب العمل به. و إن کان هنا کخبر آخر یخالفه من طریق الموثوقین، وجب إطراح ما اختصوا بروایته و العمل بما رواه الثقة» (ر.ک: العدة فی الأصول الفقه، ج١، ص١٥٠).

[٣٦٠]. رجال النجاشی، ص٣٩، رقم٨٠.

[٣٦١]. ر.ک: السنن الکبری، ج٢، ص٢١٩؛ الکامل، ج٦، ص٣٠؛ تهذیب الکمال، ج١٤، ص١٧٥؛ میزان الاعتدال، ج٤، ص٣٨٨؛ سیر اعلام النبلاء، ج٨، ص٣٤٣؛ الکاشف فی معرفة من له روایة فی کتب الستة، ص٢٧٨؛ المغنی فی الضعفاء، ج٢، ص٥٤؛ تهذیب التهذیب، ج٧، ص٣٢٥؛ لسان المیزان، ج٤، ص٣٦٦.