ادوار فقه ( فارسي ) - شهابی، محمود - الصفحة ٧٠ - ٧ - كتاب جهاد شامل سه نوع ١ - وجوب جهاد مبني بر ده آيه

نظير اين آيه است آيهء ١١١ ، از سورهء توبه * ( إِنَّ الله اشْتَرى مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنْفُسَهُمْ وَأَمْوالَهُمْ بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ يُقاتِلُونَ فِي سَبِيلِ الله فَيَقْتُلُونَ وَيُقْتَلُونَ وَعْداً عَلَيْه حَقًّا فِي التَّوْراةِ وَالإِنْجِيلِ وَالْقُرْآنِ وَمَنْ أَوْفى بِعَهْدِه مِنَ الله فَاسْتَبْشِرُوا بِبَيْعِكُمُ الَّذِي بايَعْتُمْ بِه وَذلِكَ هُوَ الْفَوْزُ - الْعَظِيمُ ) * .
مفاد هر دو آيه ترغيب و تحريص اكيد است بر جهاد . چه كسى كه در راه خدا قتال كند ، بكشد يا كشته شود ، بهشت كه فوز عظيم و اجر جسيم است براى وى مقدر و مقرر گرديده است .
سبب نزول آيه آن بوده كه ليلهء عقبه ، هنگامى كه انصار با پيغمبر ( ص ) بيعت كردند ، عبد الله رواحه كه يكى از آن هفتاد تن انصار بود به پيغمبر ( ص ) گفت « اشترط لربّك و لنفسك ما شئت » پيغمبر ( ص ) گفت شرط من براى پروردگارم اينست كه او را بپرستيد و چيزى را با او شريك قرار مدهيد و شرطم براى خودم اينست كه از آن چه خود را از آن منع مىكنيد مرا نيز از آن منع كنيد گفتند اگر چنين كنيم ما را چه خواهد بود ؟ گفت بهشت . پس عبد الله گفت سودايى است سودمند اين بيع را نه اقاله مىكنم و نه استقاله .
٨ - آيات ١٢٠ و ١٢١ ، از سورهء توبه * ( ما كانَ لأَهْلِ الْمَدِينَةِ وَمَنْ حَوْلَهُمْ مِنَ الأَعْرابِ أَنْ يَتَخَلَّفُوا عَنْ رَسُولِ الله وَلا يَرْغَبُوا بِأَنْفُسِهِمْ عَنْ نَفْسِه ذلِكَ بِأَنَّهُمْ لا يُصِيبُهُمْ ظَمَأٌ وَلا نَصَبٌ وَلا مَخْمَصَةٌ فِي سَبِيلِ الله وَلا يَطَؤُنَ مَوْطِئاً يَغِيظُ الْكُفَّارَ وَلا يَنالُونَ مِنْ عَدُوٍّ نَيْلًا إِلَّا كُتِبَ لَهُمْ بِه ) *