ادوار فقه ( فارسي ) - شهابی، محمود - الصفحة ٢١٥ - ٣ - اشيائي از مباحات ده آيه

آن چه نام خدا بر آن ياد گرديده چنان كه در آيهء بعد هم تصريح شده است به حرمت آن چه نام خدا بر آن ياد نشده ، خواه ترك تسميه بعمد باشد يا به نسيان * ( وَلا تَأْكُلُوا مِمَّا لَمْ يُذْكَرِ اسْمُ الله عَلَيْه ) * ، داود و احمد همين نص را پيروى كرده و گفته‌اند ترك نام خدا چه بطور عمد باشد و چه بطور نسيان موجب تحريم است مالك و شافعى به استناد روايتى از پيغمبر ( صلَّى الله عليه و آله و سلَّم ) به اين عبارت « ذبيحة المسلم حلال و ان لم يذكر اسم الله عليه » بر خلاف گفته‌اند .
شيعه و ابو حنيفه ترك تسميه را اگر بعمد باشد موجب تحريم دانسته‌اند و اگر بطور نسيان باشد به استناد « حديث رفع » ، موجب تحريم ندانسته و روايت نبوى را ، بر فرض صحت سند ، بر مورد نسيان حمل كرده‌اند و حنفيه آيه را به ميته تأويل كرده و تسميه را اسم براى مذكَّى دانسته يا اين كه آيه را بر * ( ما أُهِلَّ لِغَيْرِ الله بِه ) * كه « فسق » خوانده شده محمول دانسته‌اند . فاضل اضمار كلمهء « عمد » را در آيه اولى دانسته است .
و از آن جمله است تعيين مراد از « اضطرار » كه استثناء شده به آن چه موجب شود خوف از تلف يا مرض يا ضعف از مرافقت همراهان ( با ضرورت رفاقت با ايشان ) يا ضعف از سوارى را ( با نياز بدان ) پس مشرف شدن به مرگ در مورد اضطرار ، اعتبار نشده بلكه مجرد خوف براى اباحه كافيست .
مجموع آياتى كه در ذيل كتاب « مطاعم و مشارب آورده شده » ١٨ آيه است .