ادوار فقه ( فارسي ) - شهابی، محمود - الصفحة ١٩٨ - ٣٨ - كتاب ايلاء ، دو آيه

قسم چهارم يا ٣٨ ، كتاب ايلاء در بارهء « ايلاء » ، كه معنى لغوى و شرعى آن در جلد اول ياد گرديده ، در آنجا گفته شد دو آيه نزول يافته است :
١ - آيهء ٢٢٦ ، از سورهء بقره * ( لِلَّذِينَ يُؤْلُونَ مِنْ نِسائِهِمْ تَرَبُّصُ أَرْبَعَةِ أَشْهُرٍ فَإِنْ فاؤُ فَإِنَّ الله غَفُورٌ رَحِيمٌ ، ) * .
٢ - آيهء ٢٢٧ ، از همان سوره * ( وَإِنْ عَزَمُوا الطَّلاقَ فَإِنَّ الله سَمِيعٌ عَلِيمٌ ، ) * از جمله چهار مسأله كه فاضل در اينجا آورده اينست « هر گاه « ايلاء » بر وجه خود واقع شود پس اگر زن صبر كند سخنى نيست و اگر كار خويش را به حاكم ببرد حاكم مرد را بفرمايد كفاره دهد و برگردد اگر نپذيرفت چهار ماه او را مهلت دهد آنگاه او را بطلاق يا رجوع دادن كفاره الزام كند باز اگر امتناع كرد او را حبس كند و در خورد و خوراك بر او سخت گيرد تا يكى از دو امر را به پذيرد چنان كه در ظهار نيز همين حكم بود » و از جمله اين كه از تقدير مدت به چهار ماه دانسته مىشود كه ترك نزديكى بزن بيش از چهار ماه جائز نيست .