«ما در خیبر گفتیم مملکت را باید بیاوریم در جنگ، به این دلیل بود که ما باید به سلاح و امکانات توجه کنیم. شما که این سابقه را از ما دارید باید بیایید سؤال کنید که برادر محسن، شما چطور شد از این بحث ها دست کشیدید، ما جوابتان را می دادیم، یا می گفتیم عاشورا می خواهیم درست کنیم. بایستی هر قدمی که برمی داریم کارهای گذشته را تقویت کنیم. الآن فرمانده لشکر مسئله دارد و می خواهد با مسئولین صحبت کند. ما دنبال چه هستیم، چه می خواهند بگویند؟ فردا هم فرمانده گردان می خواهد صحبت کند. باید ببینیم به یک نتیجه ای که می رسیم چطور اجرا کنیم. ما خطوطی را که دنبال آن هستیم، خونمان [را] هم خواهیم داد، من به دنبال انجام تکلیف هستم.»[١]

راوی مرکز مطالعات در اینجا توضیح می دهد که لحن برادر محسن و اشکی که آشکارا در چشمش مشاهده می شود نشان می دهد که وی فشار روحی شدیدی را تحمل می کند. در این حالت وی ادامه داد:

«هیچ کس جرئت ندارد به اندازه من با مسئولین برخورد کند. ما به این نتیجه رسیدیم که تغییر دولت شاید به ضرر جنگ باشد، پای آن ایستادیم.»

محسن رضایی در ادامه جلسه استراتژی جنگ را چنین مطرح کرد:

«دررابطه با استراتژی، نه این است که بایستی یک عملیات را رد کنیم و نه اینکه چند عملیات را رد کنیم. آنچه که امام می فرماید استمرار جنگ و ادامه جنگ است. اگر امام بفهمد که سپاه می گوید تا امکانات نیاید نمی جنگد بدترین خاطره تلخ امام خواهد بود. آنچه که موردنظر امام است، این است که بایستی این جنگ با قدرت ادامه یافته و نتیجه این جنگ سقوط صدام باشد. این طور نیست که تا بغداد سنگربه سنگر باید جنگید، اگر یک جا ١٠ لشکر عراق را بگیریم می بینید که چطور [ارتش عراق فرو] می ریزد. از ویژگی های استراتژی حضرت امام:

١. استمرار و ادامه جنگ. ٢. هدف: سقوط صدام. ٣. سرعت.

این جنگ باید با سرعت به پیروزی برسد؛ هنر یک نظامی این نیست که تنها فکر پیروزی باشد، ما اگر در یک جنگ چهل ساله به نتیجه برسیم، خودمان هم از بین رفته ایم. برادران نظامی اگر نتوانند طرح هایی که می دهند مبتنی بر این استراتژی باشد، طبعاً قابل قبول نیست.»

محسن رضایی درباره حضور مسئولان کشور در جنگ گفت: «از اینکه اینها بیایند در جنگ، منظور چیست؟ بیایند در آن چیزی که ما گیر کرده ایم گیر کنند؟ اگر بگوییم این نظرات را بگیرند و دربست قبول کنند، این حرف درستی نیست، ما نمی توانیم برادران را اقناع کنیم، برادران باید به شما اعتماد کنند.»[٢]

[١] ٤. همان، صص ١٢٨ - ١٢٥.

[٢] ٥. همان، صص ١٢٨ - ١٢٧.