در باتلاق های شرقی دجله و شط العرب برتری تسلیحاتی اثری ندارد. تانک و توپ در اینجا قابل استفاده نیست. جنگ در نیزارهای بی انتها که گاه فقط آب بین آنها فاصله می اندازد عبارت است از پریدن از جزیره ای به جزیره دیگر و این جزایر که گاه چند کیلومتر از یکدیگر فاصله دارند، پونتون های شناور و یا خاکریزی ساخته شده اند.

نیروهای نظامی ایران با قایق های کوچک بین این جزایر رفت وآمد می کنند. سربازان انقلاب اسلامی روی تلی از مهمات مخصوص خمپاره انداز نشسته اند. گهگاه از روی هوس، ناشی از فراوانی خمپاره با فریاد الله اکبر به سوی غرب شلیک می کنند. اگر یکی از گلوله های دشمن در اینجا فرود آید، جزیره علیج براثر انفجار مهمات از هم خواهد پاشید، ولی کسی انتظار ندارد که در اینجا تیری به هدف برخورد کند. از نیروی هوایی عراق در اینجا خبری نیست و ایرانیان به راحتی سنگر و قرارگاه های خود را مستحکم می کنند.

سربازان جوان ایرانی به محض آنکه مشاهده کنند دوربین فیلم برداری متوجه آنهاست. فریاد "مرگ بر امریکا، مرگ بر اسرائیل و مرگ بر شوروی" را سر می دهند. گروهی از سربازان عراقی که در قرارگاه علیج و یا حوالی آن به اسارات درآمده اند مشابه این شعارها را می دهند. این اسیران که هنوز وحشت جنگ و ترس از فشاری که احتمال می دهند بر آنها اعمال شود بر چهره شان نقش بسته است به زبان عربی شعار می دهند: "نه شرقی نه غربی جمهوری اسلامی، مرگ بر صدام." آنها اظهار می دارند ما مسلمان هستیم، وطن اصلی ما جمهوری اسلامی است. اینجا برادری و خوبی را تجربه کردیم، ولی در آنجا [عراق] جهنم حکم فرما است.

در چند روز اخیر، خطوط جبهه بین سه تا پنج کیلومتر داخل خاک عراق به سوی غرب پیش رفته است و احتیاجات جبهه بدون مانعی از اهواز می رسد، این شهر که فقط یک صد کیلومتر از جبهه فاصله دارد، شب ها کاملاً روشن است. اینجا برخلاف تهران، حتی در خیابان ها خاموشی اجرا نمی شود. از خسارات جنگی موشک های زمین به زمین عراقی ها در اینجا چندان چیزی مشاهده نمی شود و در بازار شهر زیورآلات، طلا و مواد غذایی و لوازم الکتریکی و سایر محصولات دادوستد می شود و هیچ کمبودی دیده نمی شود. ستون های طولانی کامیون هایی که مواد غذایی را به جبهه می رسانند با چراغ های روشن از مناطقی که در سال ١٩٨٠ (١٣٥٩ شمسی) در جریان اولین حملات عراق به اشغال بعثیون درآمده بود عبور می کنند. کارخانه ها و چاه های نفت مشغول فعالیت اند و تانک های نفت سالم بر جایگاه های خود استوار می باشند. در سراسر جاده ای که به خرمشهر و جبهه ها منتهی می شود دیگر لاشه اتومبیل وجود ندارد و گردوغبار اتومبیل های باری حتی در روز روشن نیز به آسمان بلند است بدون آنکه مانعی بر سر راه آنان باشد.

نیروی هوایی عراق درحالی که تعداد زیادی هواپیمای ساخت فرانسه و شوروی دراختیار دارد، به ندرت از آنها استفاده می کند و کارشناسان فرانسوی که می دانند این مشتریان عراقی تا چه مقدار