رئیس جمهور فرانسه خواستار مداخله سوریه برای آزادسازی گروگان های فرانسوی در لبنان شد. نشریه اکونومیست چاپ انگلستان در شماره امروز خود نوشته است: «فرانسوا میتران رئیس جمهور فرانسه از مقامات سوریه به شدت خشمناک است؛ زیرا سوریه موفق شد دیپلمات های شوروی را که در بیروت ربوده شده بودند از اسارت برهاند، اما درمورد افراد ربوده شده فرانسوی که به مدت طولانی تری در اسارت به سر برده اند، از مبادرت به چنین امری کوتاهی کرده است. اظهارات سوریه مبنی بر اینکه این کشور در وضعی نیست که بتواند کمک کند، برای مقامات فرانسوی قابل قبول نمی باشد.»[١]

جنگ قدرت میان گروه های سیاسی - مذهبی لبنان برای کسب قدرت بیشتر در حاکمیت و نیز تلاش سوریه برای نفوذ بیشتر در حاکمیت لبنان، از مهم ترین دلایل به بن بست رسیدن طرح پیشنهادی سوریه برای آتش بس در بیروت است.

استانلی میلز از مفسران رادیو بی بی سی، درگفتاری پیشنهاد صلح سوریه و دلایل مخالفت فرقه های رقیب با آن را بررسی کرده و می گوید: «از ده روز قبل دلایلی به چشم می خورد حاکی از اینکه سوریه بالاخره به راه حلی مسالمت آمیز میان گروه های سیاسی و مذهبی دست یافته است. مذاکرات دمشق که به موافقت نامه ای میان مسلمانان شیعه گروه امل، حزب سوسیالیست پیشرو دروز و ائتلاف مسیحیان انجامیده بود و ظاهراً این گروه ها قبول کرده بودند که دستور یک آتش بس دائمی را به کلیه شبه نظامیان خود بدهند؛ اما جنگ و درگیری دوباره در بیروت آغاز شد و ظاهراً جرقه اصلی آن گزارش هایی بوده است راجع به اینکه مسیحیان لبنان از امضای موافقت نامه ممانعت ورزیده اند مگر آنکه در مفاد آن تغییرات اساسی صورت پذیرد. بااینکه جزئیات موافقت نامه مذکور هنوز رسماً فاش نشده است، اما از اطلاعات مختصری که در دست است می توان نگرانی های مسیحیان را استنباط کرد. مثلاً سوریه پیشنهاد کرده است که حدود قدرت سمت ریاست جمهوری باید تقلیل یابد و این سمتی است که همیشه در دست مسیحیان مارونی بوده است، درعین حال سوریه خواستار افزایش قدرت نخست وزیر لبنان است و این سمت همیشه در دست مسلمانان سنی بوده است.

درواقع موافقت نامه مذکور دوره موقتی را در نظر دارد که طی آن نظام فعلی شراکت در قدرت براساس روابط فرقه ها کم کم از میان برده خواهد شد. تحت نظام فعلی نه "دروزها" حق ابرازنظر قانونی و مؤثر در امور دولت را دارند و نه شیعیان و نه شبه نظامیان. این گروه ها

[١] ٤٩. اداره کل مطبوعات و رسانه های خارجی وزارت ارشاد اسلامی، نشریه بررسی مطبوعات جهان، شماره ٩٧١، ٢/٩/١٣٦٤، ص ٢٢.