آنهایی که تابه حال این همه خرج کرده اند، آنهایی که این همه پول دادند، آنهایی که این همه اسلحه دادند، آنهایی که این همه کارشناس دادند، آنهایی که آبرو و حیثیت خودشان را در گرو این جنگ گذاشتند، الآن احساس می کنند درمقابل یک ملت انقلابی و اسلامی مثل موش ضعیف و ترسو دارند به لانه هایشان بر می گردند. یک مسئله دیگر، یک چیز دیگر پیش آمد که آنها را عصبانی تر کرده است: درد وقتی که شروع می شود دیگر می آید، مسئله تعیین رهبری آینده برای استکبار جهانی و ضدانقلاب بسیار ترس شده و شما نمی دانید شما آن مقداری که ما اخبار خارجی ها را می خوانیم شما نمی خوانید چون ما گزارش های همه مراکز مربوط را که صاحب نظرند می خوانیم. به قدری اینها عصبانی شدند، چه ضدانقلاب و چه حامیانشان، استکبار جهانی و مرتجعین، اینها مدتی است که وقتی که ضدانقلاب ما دیگر شکسته شد و ورشکسته شد و امیدشان نشاطش را از دست داد دیگر تحرکی نمی تواند داشته باشد. یک نغمه شروع کرده بودند که خوب رهبری انقلاب چون سنشان بالاست و ما داریم خودمان را آماده می کنیم برای دوران بعد از رهبری این یک چراغ کم نوری شده بود که برای اینها سوسو می داد. [...]

یکی از شخصیت های سیاسی معروف منطقه از یک جلسه ای نقل می کرد که در آن جلسه شخصیت های سیاسی منطقه نشسته بودند درباره آینده ایران و عمر رهبری و امثال اینها بحث می شد، یکی از اینها گفته بود که بابا بیخود این قدر منتظر نباشید این خانواده خیلی عمر می کنند، برادر بزرگ امام که چند سال از ایشان بزرگ تر است هنوز ماشاءالله آنجا مثل یک قهرمان می دود و راه می رود بعد یک خبر دیگری داده بود که مادر امام هنوز زنده و سالم هستند در جماران (تکبیر نمازگزاران و شعار خدایا، خدایا، تا انقلاب مهدی خمینی را نگه دار). و اصلاً این مسئله سلامتی امام و این قدرت روحی امام و این سلامتی جسمی امام برای اینها یک کابوس شده است. هروقت امام چند روز نمی آیند سخنرانی بکنند یک وقت یک چیزی توی دل اینها زنده می شود. یک خیال شیطانی که بلی یک خبری است. بنا می کنند به نوشتن.

ضدانقلاب و دشمنان ما در خارج الآن به یک فعالیتی افتاده اند که در تناسب های بحث من هم امروز می گنجد، مسئله حقوق بشر را به صورت یک حرکت مذبوحانه ای حالا شروع کرده اند. از شکست صدام، از مقاومت مردم، از حل مسائل رهبری آینده، از حل مشکلاتی که اینها فکر می کردند در جامعه ما ممکن است به وجود بیاید، از مجموع [اینها] عصبانی شدند، الآن یک تهاجم عجیب و غریبی در سراسر رسانه های غربی شروع شده است. مسئله حقوق بشر در ایران که از حربه های زنگ زده دوران ماست. حقوق بشر در یکی از کمیسیون های کمیته های سازمان ملل مسئله را برای ایران مطرح کردند. از حضار که حدود ١٢٠ نفر بودند حدود ٥٤ کشور رأی دادند که در ایران حقوق بشر مراعات نمی شود. خوب چه کسی شک دارد که ما ٥٥ دولت مخالف در دنیا داریم؟ اکثر اینها با ما مخالف اند. رأی اینها به تبع امریکا،