وقوع پیوست و طی آن هشت فروند میراژ، جدیدترین موشک ها را به سوی خارک پرتاب کردند که به اسکله ضلع شرقی جزیره آسیب رسانید و دومین حمله روز ١٩ سپتامبر (٢٨ شهریور) رخ داد که در آن اسکله غربی هدف قرار گرفت. این اسکله برای بارگیری بزرگ ترین نفتکش ها مورد استفاده قرار می گیرد. حمله مزبور حمل نفت را به تأخیر انداخت.

بااین همه، به اعتقاد کارشناسان غرب این خسارت ها بزرگ تر از حد واقعی خود برآورد شده است. حقیقت آن است که ایران در آن هنگام، حمل نفت از پایانه خارک را متوقف کرده بود، اما تنها به مدت چند روز و علت آن آسیب های جسمی و جانی متعدد بود، نه اینکه تجهیزات بارگیری از کار افتاده باشد.

ازاین رو، جزیره خارک درمقابل حملات هوایی عراق پایداری می کند، اما بااین همه، حملات مزبور هدف دیگری را تأمین کرده اند و آن اینکه کشتی های خارجی مایل نیستند به "ناحیه خطر" نزدیک شوند.»[١]

در آستانه نشست سران دو ابر قدرت در ژنو، دیدگاه های متفاوتی درباره آن مطرح شده است: درحالی که نخست وزیر ایران این نشست را به دور از منافع کشورهای منطقه ارزیابی نمود، دبیر کل اتحادیه عرب ابراز امیدواری کرد که این نشست، صلح را به منطقه بازگرداند. مهندس موسوی نخست وزیر ایران، امروز پس از جلسه هیئت دولت در گفت وگو با خبرنگاران درباره ملاقات ریگان و گورباچف گفت: «این ملاقات ها برای معامله در روابط با مسائل عمده جهانی است و در محدوده منافع ابر قدرت ها می گنجد. دولت هایی که وابسته و دست نشانده هستند همیشه در هراس به سر می برند که مبادا در این ملاقات ها موردمعامله قرار بگیرند و در دسته بندی های جدید به نوعی به آنها فشار وارد شود به طوری که حتی منجر به حذف آنها گردد.

جمهوری اسلامی ایران نظامی است که با تکیه بر اعتقاد اسلامی و مردم تصمیم گیری هایی را که در این نوع کنفرانس ها اتخاذ می گردد، در سرنوشت انقلاب اسلامی و دستیابی به اهداف و آرمان ها بی تأثیر می داند.»

وی افزود: «ما این نوع مذاکرات را که دور از چشم ملت ها و علیه منافع ملل محروم صورت می گیرد، محکوم می کنیم و نمی توانیم با آن موافق باشیم.»

آقای موسوی گفت: «فکر نمی کنم این مذاکرات در مسائل منطقه تحولی ایجاد کند، چون عامل اصلی و تعیین کننده در منطقه ابر قدرت ها نیستند.»[٢]

نخست وزیر ایران همچنین گفت: «ما همه ملت های جهان را برای پیروی از الگوهای

[١] ٣٧. اداره کل مطبوعات و رسانه های خارجی وزارت ارشاد اسلامی، نشریه بررسی مطبوعات جهان، شماره ٩٨٩، ٢٤/٩/١٣٦٤، صص ١١ - ١٠.

[٢] ٣٨. مأخذ ١٣، صص ١و ٢.