نقش بارزی را در گذشته در راه مبارزه داشته است و نقش تاریخی خوبی در مبارزات منطقه ایفا کرده است و جایز نیست از آن غفلت و یا چشم پوشی شود. [...] هنوز بسیاری از کادرهای ممتاز در صفوف این سازمان وجود دارند و من با تصفیه این سازمان موافق نیستم، بلکه ضروری می بینم که تلاش گردد تا از خط انحرافی خارج شوند. به عقیده من، یک اشتباه اساسی وجود دارد که دو سه سال اخیر میان مسئولان فلسطینی بروز کرده است که به علت اینکه حسب الظاهر نسبت به نظریه امکان دستیابی به حقشان ازطریق جنگ و مبارزات مسلحانه جدی، دچار یأس شده اند، شرط بندی بر خط سازش را آغاز کرده اند. آنان تصور می کنند دستیابی به حقوقشان یا بخشی از آن، ازطریق بعضی کشورهای عربی امکان پذیر است. این طور پیداست که این رهبران نسبت به حقیقت آنچه که در اعماق وجود کسانی که بر آنها شرط بندی می کنند واقف نیستند، زیرا با یک محاسبه ساده و سطحی می توان نتیجه گرفت که این شرط بندی هیچ نتیجه ای را به همراه ندارد. [...]

اما اینکه چرا ما برای بازگرداندن اینان به راه صحیح اقدام نمی کنیم، باید بگویم که اولاً ما چنین تلاشی را مبذول می داریم ولیکن یکی از مشکلات ما این است که مشغول مسئله جنگ هستیم و خصوصاً اینان در این مسئله بی طرف نمانده اند، بلکه معمولاً به عراق می روند و اظهار دوستی می کنند. درواقع، آقای عرفات و دوستانش از آغاز جنگ به ایران رفت وآمد داشتند و اغلب پیشنهاداتشان به سود حزب بعث بود. [...] درمجموع، می بینید که آنان در کنار جبهة سازش قرار دارند که هم اکنون عراق و اردن و مصر محور آن را تشکیل می دهند، به طوری که همکاری فزاینده ای درحال حاضر با این محور صورت می پذیرد. لذا آسان نیست که ما ازسوی خود، دست به اصلاح امور با آنان بزنیم، بلکه اگر آنان عملاً خواستار اصلاح وضعیت هستند، باید به طورکلی مواضع خود را تغییر دهند و از این محور خارج شوند و دررابطه با مسئله فلسطین موضع غیرسازشکارانه ای اتخاذ کنند و روابط خود را با ارتجاع عرب قطع نموده و با کشورهای عربی پایدار، بیش از دیگر کشورها همکاری کنند. البته ما نمی گوییم که آنان باید با اکثریت جهان عرب که هم اکنون خط سازش را دنبال می کنند دشمنی کرده و خطوط ارتباطی را قطع کنند، بلکه به عقیده ما این کشورها مجبورند به آنان کمک کنند. [...]

به اعتقاد من [یاسر عرفات و دوستانش]، درنتیجه فشارها و رنج های بسیار سخت، راهی را برگزیده اند که اشتباه می باشد و گمان می کنند ازطریق گفت وگو و مثلاً به رسمیت شناخته شدن آنان ازسوی امریکا، می توانند مسئله فلسطین را حل کنند. ما می گوییم اگر آنان واقعاً مواضع تحلیل های گذشته خود را قبول دارند، مبنی بر اینکه ایالات متحده، اسرائیل را ایالتی وابسته به خود می داند و منافع حیاتی امریکا مرتبط به وجود اسرائیل است، دراین صورت جایز نیست