هیئت اعزامی مجلس شورای اسلامی به نیکاراگوئه، عصر امروز با دانیل اورتگا رئیس جمهور و فرمانده انقلاب نیکاراگوئه، دیدار کرد. در این دیدار اورتگا سپاسگزاری خود و ملت نیکاراگوئه را از حمایت های جمهوری اسلامی از انقلاب مردمی کشورش اعلام و بر ضرورت گسترش روابط میان رهبران و مسئولان دو کشور تأکید کرد.[١]

اقدام ایران برای احداث خط لوله نفت، آینده نگری و جلوگیری از قطع صادرات نفت، در مقاله ای با عنوان "نقش ایران در جنگ خط لوله" در مجله مید چاپ انگلیس چنین بررسی شده است: «ایران سریعاً طرح های ساختمانی یک خط لوله ٣٨٠ کیلومتری دو قلو به ارزش ٥٠٠ میلیون دلار را به جریان می اندازد که به ایران اجازه خواهد داد تا بدون استفاده از پایانه صادراتی جزیره خارک، تمام سهمیه نفت تعیین شده خود ازسوی اوپک را صادر نماید. این تصمیم به دنبال حملات مخرب هوایی عراق گرفته شده است؛ حملاتی که در اواخر سپتامبر (اوایل مهر) صادرات نفتی از جزیره خارک را براساس گزارش ها به مدت یک هفته، به مقدار بسیار ناچیز تقلیل داد و تلاش های جنگی ایران را به فلج شدن تهدید کرد.

این پروژه با چنان سرعتی تکمیل می گردد که مقاطعه کاران بین المللی را متعجب ساخته است. اولین خبر درباره این پروژه، تلکسی بود که در اواسط اکتبر (اواخر مهر) به یازده کمپانی اروپایی و خاور دور زده شده بود. [...] عجله ایران نمایانگر موفقیت حملات هوایی عراق از ارتفاع پایین در ماه اوت و سپتامبر (مرداد و شهریور) به جزیره خارک است. براساس گزارش ها اکثر لنگرگاه های جزیره خارک - که ٨٥ درصد از صادرات نفتی از آنجا ارسال می گردد - از کار افتاده اند. از آن زمان به بعد، تعمیرات سریع، صادرات را به میزان عادی ٥/١ میلیون بشکه نفت در روز بازگردانده است؛ اما ایران نشان داده است که خیال ندارد بیش از این ریسک کند.

این خط لوله برنامه ریزی شده گنجایش ٥/١ میلیون بشکه نفت را در روز خواهد داشت و از گوره، جایگاه نفت گیری خارک، در طول ساحل، به عسلویه واقع در نزدیکی منطقه گاز پارس و در نیمه راه بین خارک و بندرعباس کشیده خواهد شد. این خط لوله به پایانه های شناور یا ناوهای غول پیکر حامل مواد خام که در بندر بوشهر و عسلویه لنگر انداخته اند و نفت را بار تانکرها می کنند، مرتبط می گردند. درصورت بمباران، تعمیر این خط لوله تنها ٢٤ ساعت وقت خواهد گرفت. [...]

دعوت نامه شرکت ملی نفت ایران که به صورت تلکس ارسال گردیده، از قسمت های عمده این قرارداد ساختمانی - که حدوداً٢٠٠ میلیون دلار ارزش دارد - چنین نام می برد: کشیدن خط لوله، ساختمان انبارهایی برای ٨ میلیون بشکه نفت و نیز نصب جایگاه های کمکی، سیستم های ارتباطی و زیربنا.

[١] ٤٤. روزنامه کیهان، ٣/٩/١٣٦٤، ص٢٠.