محسن رضایی در ادامه، با طرح کردن ضرورت به کارگیری شیوه های جدید جنگ، درواقع به این سؤال پاسخ منفی می دهد. وی این نکته را که در گذشته نیز هرجا قدمی موفق برداشته شده به دلیل شیوه جدیدی از جنگ بوده که دشمن فکر آن را نمی کرده است، چنین یادآوری می کند:

«علت موفقیتی که ما در سال دوم جنگ داشتیم این بود که آمدیم یک جنگ جدیدی را علیه دشمن پیاده کردیم. دشمن دقیقاً می دانست ما چه داریم و چه نداریم. بنابراین آنها با اطلاعات ١٠٠درصد از موجودی ما، براساس آن آمدند در کشور ما فرم گرفتند.

سال اول جنگ ما می خواستیم با شیوه دشمن حمله کنیم، لذا شکست خوردیم. در سال دوم ما نیامدیم طبق آن جنگی که دشمن انتخاب کرده بود با او بجنگیم؛ اگر این طور شده بود شکست می خوردیم. افتادن ما در نوع جنگی که دشمن انتخاب می کند، افتادن در دهان اژدها است.

ما سال دوم جنگ به هدایت الهی آمدیم و یک جنگ جدیدی را کردیم که دشمن فکر نکرده بود (عملیات های فتح المبین و بیت المقدس).

سال سوم و چهارم که دشمن فهمید، ما را به زمین زد. آمد مطالعه کرد روی جنگ جدید ما، جنگ علیه پیاده، ترمیم خطوط و... لذا تجربه ما را در سال سوم به کار گرفت و جنگ ما دیگر جنگ جدید نبود، چون متناسب با آن، دشمن فرم گرفته بود و دیگر جنگ ما جدید نبود. هربار و هرلحظه می بینید که یک تاکتیک علیه جنگ ما رشد داد. آمدند با استفاده از علمی که داشتند و تجربه سال دوم، شکل جنگ را تغییر دادند.

درمقابل، ما رفتیم در هور، گفتیم جایی برویم که به توان ضعیف دشمن بزنیم، ما هور را به عنوان یک گذر در نظر داشتیم و قصدمان نبود آنجا بمانیم، ولی به هرحال به یک نوع جدید از جنگ وارد شدیم. قصد این بود که ما در خیبر بلافاصله به نشوه برسیم و عقبه دشمن را بگیریم. این، فرصت می داد که ما ابتکارعمل را به دست بگیریم. درهرحال از جنگ در هور به عنوان یک نوع جنگ جدید می خواستیم استفاده کنیم.

این بحث اگر دررابطه با توان صورت می گیرد به این معنا که با دشمن مسابقه بدهیم، نه بیشتر از آن بشویم بلکه نزدیک بشویم، این اشتباه است، هیچ وقت نمی رسیم. باید توان را در