جلسه دوم امروز درباره بررسی استراتژی عملیاتی جمهوری اسلامی، با دعوت فرمانده کل سپاه، عصرهنگام با حضور محسن رضایی، علی شمخانی، محسن رفیق دوست، رحیم صفوی، غلامعلی رشید، احمد غلامپور، عزیز جعفری، علی حسینی تاش و محمدباقر ذوالقدر تشکیل شد. خلاصه گزارش راوی مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ از این جلسه چنین است:

فرمانده کل سپاه از ابتدا کنترل و هدایت مباحث را در دست گرفت و پس از بیان جمع بندی مباحث گذشته، نتیجه گرفت که اگر توان لازم تأمین نشد، خودبه خود عملیات محدود تبدیل به یک استراتژی خواهد شد. وی سپس از برادران خواست درباره طرح مانور عملیات فاو نظرهایشان را بیان کنند.

عزیز جعفری به نمایندگی از دیگران، درباره طرح مانور عملیات صحبت کرد. محور اصلی سخنان وی درباره نیروی موردنیاز بود که با درنظرگرفتن تک پشتیبانی در جزیره مینو، ٢٥٨ گردان برآورد شده بود. علاوه بر منطقه فدک (فاو) درباره مناطق دیگر ازجمله جزیره ام الرصاص و دیگر مناطق عملیات محدودِ درحال آماده سازی نیز صحبت شد.

سپس محسن رضایی درباره این برآورد سؤال هایی مطرح کرد. از مجموع گفت وگوها مشخص شد که تدبیر او این است که عوامل دیگری ازقبیل آتش گسترده، به کارگیری نیروی زرهی، ایجاد دژ و... جایگزین بخشی از نیروی موردنیاز شود و اعتقاد دارد درصورت فراهم شدن این عوامل به نیروی کمتری نیاز خواهد بود.

اشاره به گوشه ای از گفت وگوها مطلب را روشن تر می کند.

محسن رضایی: آیا شما روی نیروی زرهی که ببرید در خط، حساب کرده اید یا نه؟ اگر تانک و نفربر بیاید، در برآورد نیرو برای پدافند تأثیر می گذارد؟

غلامعلی رشید: هرچه امکانات و تجهیزات افزایش یابد، آسیب پذیری ما کمتر خواهد شد. ما برآورد کرده ایم که تا روز سوم ٥٠ دستگاه تانک و ٥٠ دستگاه نفربر به دستمان برسد.

رحیم صفوی: این تا اندازه ای از تلفات ما می کاهد.

محسن رضایی: اگر به جای خاکریز دژ بزنیم و یا یک کانال سی متری بزنیم چه تأثیری در برآورد نیرو دارد؟

غلامعلی رشید: اگر دژ باشد همین نیرو را می خواهد، ولی اگر خاکریز تعجیلی باشد، روز سوم برمی گردیم.

محسن رضایی با تکیه بر مشخصات زمین منطقه و با پیش بینی به کارگیری مؤثر آتش توپخانه و دیگر امکانات در منطقه عملیاتی، در تلاش بود که به طور منطقی حاضران را مجاب کند که می توان نوع جدیدی از جنگ را به دشمن تحمیل کرد.

محسن رضایی: فرض کنیم در این منطقه یک ماه جنگ ادامه داشته باشد و ما هم همه