از سوی دیگر، عقب افتادن عملیات پیامدهای متعدد و منفی دیگری را به دنبال داشت از جمله: "افزایش حساسیت دشمن"؛ "بالا رفتن میزان تلفات نیروهای خودی در نتیجه ی افزایش حملات هوایی عراق"؛ "لو رفتن بعضی از معابر شناسایی شده؛ "تلاش روزافزون دشمن برای استحکام بخشیدن به خطوط دفاعی خود" و از سوی دیگر "به پایان رسیدن مأموریت تعداد فراوانی از نیروهای بسیجی".

علاوه بر این، بروز برخی حوادث و جریانات مانند حمله ی موشکی به دزفول در تاریخ ٢٨ آذر ١٣٦١ و تحت فشار قرار گرفتن شورای عالی دفاع برای بروز یک عکس العمل مناسب و نیز اعلام خبر شرکت ریاست جمهوری اسلامی ایران در کنفرانس غیر متعهدها در دهلی نو تعجیل در اجرای عملیات را اجتناب ناپذیر و ضروری می ساخت. تا جایی که در جلسه ی مشترک رئیس جمهور و آقای هاشمی رفسنجانی با فرماندهی کل سپاه و فرماندهی نیروی زمینی با تأخیر در اجرای عملیات مخالفت شد. البته قطعیت یافتن زمان عملیات تا حد زیادی در گرو نهایی شدن هدف عملیات و محور هجوم بود، به همین دلیل در مباحث انجام شده در تهران پس از منتفی شدن طرح ارتش، خود به خود تعجیل در اجرای عملیات قطعی شد.

فرمانده کل سپاه در جلسه ی فرماندهان سپاه با اشاره به مذاکرات تهران گفت: «در جلسه، آقای هاشمی [رفسنجانی] گفت اگر ٢٠ روز پیش این بحث طرح می شد من به طرح ارتش [گشودن جبهه ی دوم در ارتفاعات فوقی] رأی می دادم. در مجموع قرار شد بر اساس طرح پیشنهادی سپاه [در محور فکه - چزابه] عملیات انجام شود.»

در یادداشت های روزانه ی راوی قرارگاه خاتم الانبیا(ص) در این خصوص آمده است: «شورای عالی دفاع با عقب افتادن عملیات [و دادن زمان بیش تر برای عملیات فوقی] مخالفت کرده است و ما باید از همان منطقه ی فکه - چزابه عملیات کنیم. بر این اساس، مقرر گردید کلیه ی یگان های عملیاتی از روز ١٦/١١/١٣٦١ در وضعیت آماده باش صد در صد قرار گرفته و آمادگی خود را تا ظهر روز ١٦/١١/١٣٦١ به قرارگاه های مربوطه ی خود اعلام کنند.[١]

[١] سند شماره ٧٩//گ مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ: گزارش قرارگاه خاتم(ص) در عملیات والفجر مقدماتی (داود رنجبر)، ص ٦٥؛ و - مأخذ ١، صص ٨١ و ٨٨؛ و - سند شماره ١٦٠/گ مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ: گزارش راوی قرارگاه خاتم(ص) در عملیات والفجر مقدماتی (داود رنجبر)، ص ١٦٠.