قرارگاه کربلا: گروه هوانیروز مسجد سلیمان به استعداد ٣ تیم آتش و ١٢ فروند هلی کوپتر ٢١٤، ٣ فروند شنوک - که این ٣ فروند از گروه پشتیبانی عمومی اصفهان بود - تشکیل شده بود.

قرارگاه نجف: گروه هوانیروز کرمان به استعداد ٣ تیم آتش و ١٢ فروند هلی کوپتر٢١٤، سه فروند شنوک و یک فروند جت رنجر در اختیار این قرارگاه بودند علاوه بر این یک گروه عملیاتی از هوانیروز باختران به قرارگاه نجف مأمور شد.

در پیش بینی کلی هوانیروز این بود که با استفاده از ١٠٠ فروند هلی کوپتر و ٢٠٠٠ سورتی پروازهای جنگی - مهمات بری، ترابری نیرو و تخلیه ی مجروحان را قبل، حین و بعد از عملیات انجام دهد.

ب) نیروی هوایی

مأموریت های محوله به نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران عبارت بودند از: ١. شناسایی و عکس برداری. ٢. ترابری و تخلیه ی مجروحان. ٣. پشتیبانی عملیاتی. ٤. پدافند هوایی توسط سایت.

طرح عملیات: پشتیبانی هوایی به ترتیب تقدم به منظور انهدام احتیاط ها، مواضع توپ خانه ی دوربرد، پاسگاه های فرماندهی و تأسیسات حیاتی و لجستیک دشمن اجرا می شد.

ضمناً نیروی هوایی مأموریت داشت یگان های تحت کنترل قرارگاه خاتم الانبیا(ص) را در منطقه، روزانه تا ١٢ سورتی پرواز (٤ سورتی اف٤ و ٨ سورتی اف٥) از روز دوم [عملیات] به مدت ١٠ روز پشتیبانی نماید.

پوشش هوایی نیز روزانه با ٦ فروند [٦ سورتی] اف٤ از روز پنجم [عملیات] بنا به درخواست انجام گیرد که این پروازها در طول روز با وجود رادار با استفاده از تانکرهای سوخت رسانی انجام گردد. (این ٦ فروند عمدتاً از پایگاه سوم شکاری مأموریت داشتند.) علاوه بر موارد فوق بنا به تعریف از اولین ساعت عملیات نیز ٨ فروند اف٥ به صورت آماده (اسکرامبل) به منظور مقابله با تهدیدات هوایی دشمن مأموریت یافتند.

در ضمن ٢ فروند اف١٤ برای مواقع ضروری و مقابله با میگ ٢٧ دشمن در نظر گرفته شده بود.

ضمناً مقرر گردید یک سایت موشکی که در عملیات محرم [در تپه ی ٢٠٢] استفاده شده بود به منطقه ی عملیاتی (حدود بیت راشد) منتقل شده و پس از رفع مشکل قطعات یدکی برای عملیات آماده شود.

کلیه ی فعالیت های نیروی هوایی از صبح اولین روز عملیات تعریف شده بود، ضمن آن که این نیرو قبل از عملیات روزانه ١ الی ٢ سورتی "گشتی - پوششی" در فضای منطقه اجرا می کرد.

قابل ذکر آن که به دلیل مشکل حاصل شده در اجرای عملیات و عدم توسعه ی منطقه ی عملیات، بخش اصلی مأموریت هوانیروز و نیروی هوایی در حین و بعد از عملیات اجرا نشد.[١]

ضمیمه ی ٢ گزارش ٤٨٠

تعیین زمان قطعی عملیات بر اساس توافقی بود که در جلسه ی مشترک فرماندهی سپاه (محسن رضایی) و فرماندهی نیروی زمینی ارتش (سرهنگ علی صیاد شیرازی) با آقایان خامنه ای و هاشمی رفسنجانی در تهران انجام گرفته بود.

با وجود ادامه داشتن مباحث مربوط به عملیات و قطعی نشدن پاره یی از موضوعات، در وضعیت موجود اختصاص وقت بیش تر برای کسب آمادگی های مناسب تر ممکن نبود. هر چند از هنگام مشخص شدن منطقه و هدف عملیات، حدود ٢ ماه صرف استقرار یگان ها، شناسایی منطقه، هماهنگی و به ویژه مباحث طولانی طرح مانور شده بود، اما تغییر نظر چندباره ی فرماندهان ارتش در مورد انتخاب محور دوم هجوم (ارتفاعات فوقی) و بحث های جدیدتر در مورد عملیات مانند "یک مرحله یی یا دو مرحله یی" اجرا کردن آن، مانع دست یابی به یک جمع بندی منسجم و اطمینان بخش و ورود به مرحله ی

[١] سند شماره ٧٩/گ مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ: گزارش راوی قرارگاه خاتم(ص) در عملیات والفجر مقدماتی (داود رنجبر)، ١٧/١٢/١٣٦١، صص ٤١ و ٤٠.