منطق دانشنامه علائى - ابن سينا - الصفحة ١٠٤ - راه جدليان اندر دليل بردن بغايب از شاهد

واجب نيايد كه از [١] بهمانى بود- بآن معنى- كه هر كجا بهمانى بود [٢] آن حكم بود؛ زيرا كه شايد كه بهمانى‌ [٣] دو قسم بود يكى‌ [٤] قسم علّت آن حكم بود، و يك قسم نبود.

و بدان، كه اين حكم فلانى را [٥] و باستارى را نيست واجب نيايد- كه از هر دو قسم بهمانى‌ [٦] بود.

زيرا كه چون علّت پديد آمد [٧] كه بيرون از فلانى- و [٨] باستارى است، واجب نيايد كه هر چه بيرون‌ [٩] فلانى و [١٠] باستارى بود، علت بود.

آرى علّت اندر آن وصف بود، كه بيرون‌ [١١] فلانى- و باستارى بود [١٢]؛ و از آنجا نخهد [١٣] ليكن شايد كه آن يكى وصف كه مانده بود [١٤] دو گونه‌

[١] - از همه- د.

[٢] - بهمان بود،- بهمانى بود و- آ.

[٣] - بهمان- ه- ط- د.

[٤] - يك- كب د،- بيك- ه.

[٥] - بى: را- د.

[٦] - ازين هر دو قسم بهمانى را- م،- اين از هر دو قسم- ك،- از هر دو قسم بهمان- ه- كب،- از هر دو قسم بهمانى- ل- خ كب،- از دو قسم بهمانى- د- ط.

[٧] - آيد- د.

[٨] - بى: و- ه.

[١٠] - بى: و- ه.

[٩] - برون- د،- بيرون از- ل- خ كب.

[١١] - برون- د.

[١٢] - را بود- م- ك- ل،- است- آ،- بى: «علت بود آرى» تا «باستارى را بود»- ه.

[١٣] - بجهد- م- ك- ل- ط- د،- نجهد و- كب،- بجهد و- ه- د.

[١٤] - بى: بود- ل.