منطق دانشنامه علائى - ابن سينا - الصفحة ٤ - منطق

كرده آيد،- كه‌ [١] آغاز از [٢] علم برين كرده شود، و بتدريج بعلمهاء زيرين شده آيد، بخلاف‌ [٣] آن كه- رسم- و عادت است‌ [٤]. پس اگر جاى چاره نبود [٥] از حوالت، بعلمى از علمهاى زيرين كرده آيد [٦].

پس من خادم، هر چند كه خويشتن را پايگاه‌ [٧] اين علم ندانستم، و اين علم را افزون از قدر [٨] خويش ديدم، گمان بردم كه چون طاعت و [٩] فرمان ولى نعمت‌ [١٠] خويش برم، بر خجستگى‌ [١١] طاعت توفيق بار آورد [١٢]؛ و توكّل كردم بر آفريدگار خويش، و بفرمان‌بردارى‌ [١٣] مشغول شدم‌ [١٤].

[١] - بى: كه- د،- آيد از- م- ك.

[٢] - بى: از- كب.

[٣] - كرده آيد بخلاف- آ،- بى: «كه آغاز» تا «شده آيد»- ط،- پرداخته شود علم منطق ابتدا از علم زبرين واقع گردد و بتدريج بعلمهاء زيرين فرود آيد خلاف- ن.

[٤] - رسمست و عادت آنست- د.

[٥] - نباشد- آ- ه- ط.

[٦] - حواله كرده آيد- د- خ ه- خ ل،- حواله كرده شود- ن.

[٧] - در پايگاه- آ- ه- ط.

[٨] - فزون از قدر- آ،- افزون از حدّ- ه.

[٩] - بى: طاعت و- كب.

[١٠] - ولى النعم- ق- ك- م- كب- ل- ه.

[١١] - خويش را طاعت الخ- كب،- خويش برم بخجستگى- د.

[١٢] - باز آورد- آ،- يار آورم- د.

[١٣] - بفرماندارى- ه.

[١٤] - پس اين خادم هر چند خويش را بمرتبه كار ندانست و اين كار افزون از علم خويش ديد گمان برد كه چون طاعت و فرمان ولى نعمت خويش خجستگى و توفيق بار مى‌آورد توكل كرد بر آفريدگار و بكار خويش مشغول گشت- ن.