منطق دانشنامه علائى - ابن سينا - الصفحة ١٥٧ - وصيتها كه از مغالطات ايمنى دهند

پيدا كرديم كه‌ [١] قياس- و برهان، چگونه بود [٢]، وصيت همى‌كنيم‌ [٣] باصلى چند- تا از غلط اندر قياس ايمنى افتد [٤]، و حاجت نيايد [٥] بدراز كشيدن سخن، و [٦] بياد كردن همه اسباب مغالطه.

و [٧] اوّل چيزى آنست كه ترا [٨] عادت بايد كردن بباز بردن‌ [٩] قياسهاء [١٠]، آشفته براستى تا زود بدانى كه اين سخن‌ [١١] قياس است و [١٢] كدام قياس است؟ يا نه قياس است.

و ديگر آن كه قياس را تفصيل‌ [١٣] كنى و بسر حدّ باز برى، و بنگرى‌ [١٤] تا حدّ اوسط بر يك روى، و بر يك حال اندر هر دو مقدّمه بود- كه اگر

[١] - بى: كه: كب- د. چگونه است و- ن.

[٢] - بى: كه: كب- د. چگونه است و- ن.

[٣] - همى‌كنم- ه،- مى‌كنيم- ن.

[٤] - ايمنى دهد- خ م،- ايمنى و دهد- كب،- كه آن اصول از غلط كردن در قياس نگاه‌دارد- ن.

[٥] - نباشد- ن.

[٦] - بى: و- ه.

[٧] - بى: و- كب.

[٨] - سخن بذكر تمام اسباب مغالطه پس اول وصايا آنست كه- ن.

[٩] - كرد ببازگردانيدن- ن،- بى: «همه اسباب» تا «عادت بايد كردن»- ه:

[١٠] - بقياس مستقيم- ن‌

[١١] - بى: سخن- ه.

[١٢] - بى: «و كدام» تا «نه قياس است و»- ه،- بجاى «نه قياس» «ناقياس»- م- ك،- قياس است يا نه و كدام قياس هست و- ن،- بجاى «و ديگر» «ديگر»- د،

[١٣] - بفصل كنى و سر حد بدانى- د.

[١٤] - بنگرى بر وى و هر يك تا حد اوسط- ه.