منطق دانشنامه علائى - ابن سينا - الصفحة ١٥٦ - وصيتها كه از مغالطات ايمنى دهند
اما مطلب اى، يا از فصل پرسد [١]، يا از خاصّه. و اما مطلب لم [٢] دو گونه است:
يكى كه چرا [٣] گفتى؟
و ديگر كه [٤] چرا هست؟
و مطلب هل- و مطلب لم از قبل [٥] تصديقاند [٦]، و مطلب ما و اى از قبل [٧] تصوّرند [٨].
وصيتها [٩] كه از مغالطات ايمنى دهند [١٠]
هم چنان كه بياموزيديم [١١]- كه حدّ و رسم چگونه بايد كردن [١٢]، وصيّت كرديم- كه [١٣] از خطاى حدّ چگونه پرهيز كنى؛ هم چنين نيز چون
[١] - پرسند- ن- ل.
[٢] - لم بر- كب.
[٣] - آنكه چرا- ن،- كه چرا و- ه.
[٤] - و ديگرى كه- ه،- ديگر آنكه- ن.
[٥] - قبيل- ن.
[٧] - قبيل- ن.
[٦] - آيد- د.
[٨] - آيد- د.
[٩] - وصيتهايى الخ- ه- كب،- وصيتهايى كه اندر الخ- د،- وصيتها كه از مغالطات نگاهدارند- ن،- وصيتها كه اندر مغالطات ايمنى دهد- ط،- مثل متن و «دهد» بجاى «دهند»- ل.
[١٠] - وصيتهايى الخ- ه- كب،- وصيتهايى كه اندر الخ- د،- وصيتها كه از مغالطات نگاهدارند- ن،- وصيتها كه اندر مغالطات ايمنى دهد- ط،- مثل متن و «دهد» بجاى «دهند»- ل.
[١١] - بياموزانيديم- ط،- تعليم [كرديم]- ن.
[١٢] - بايد كرد و- ن،- بايد كردن و- كب.
[١٣] - بى: «كه از خطاى حد» تا «پيدا كرديم»- ن.