منطق دانشنامه علائى - ابن سينا - الصفحة ١٣٢ - پيدا كردن جايگاههاء اين مقدمات

الا زيان. و [١] اگر فايده بود- آن كه‌ [٢] بيازمائى كسى را كه دعوى كند- [٣] تا داند يا نداند [٤]، و آنگاه او را قياس امتحانى‌ [٥] خوانند. يا باز مالى- [٦] دعوى كن- بى‌هنر [٧] را، تا مردمان از وى نياموزند، و مرتبت‌ [٨] وى بدانند؛ و آنگاه ورا [٩]، قياس عنادى خوانند [١٠].

و امّا مشهورات بظاهر و مقبولات و مظنونات، مقدّمات قياس خطابى بوند.

و [١١] فايده خطابه اندر [١٢] سياست مردم بود، و اندر شاخهاء شريعت،

[١] - بى: و- ن.

[٢] - بى: كه- ن.

[٣] - كسى را بيازمائى در دعوى كه كند- كب.

[٤] - بجاى: «تا داند يا نداند» «مى‌داند يا نه»- ن.

[٥] - امتحان- د.

[٦] - يا نيازمائى- م- ك،- يا بار مالى- ق،- يا با زبانى- ط،- يا زمالى- ه،- يا بآزمائى- ل- كب- ظ،- يا بازمانى- آ،- تا بازيابى- د- س.

[٧] - دعوت كن هنر- م- ك.

[٨] - نياموزند و ترتيب،- بياموزند و مرتبت- م- ك،- بياموزند و نياموزند و ترتيب مرتبت- ق.

[٩] - او را- كب- د،- امتحانى گويند يا آنكه- دعوى‌كننده بى‌هنر را بمردم نمائى- تا مردم ازو نفرت كنند، و نياموزند چون رتبت وى بدانند و انگاوى را- ن.

[١٠] - گويند- ن.

[١١] - بى: و- ه،- خطابتى بوند و- كب،- خطابى بود و- ن.

[١٢] - خطابت اندر- د،- خطابه در- ن.