منطق دانشنامه علائى - ابن سينا - الصفحة ١٢٧ - مخيلات

و خود داند- كه شايد- كه‌ [١] درست نبود، چنان كه كسى گويد [٢]: فلان بشب گرد محلّت ميگردد [٣]، پس تخليطى اندر سر دارد، و [٤] فلان بدشمن ما پيام فرستاد- بسرّ پس وى بدشمناكى‌ [٥] ما مشغولست.

مخيلات‌

و اما مخيلات آن مقدّماتى‌اند [٦]، كه نفس را بجنباند،- تا [٧] بر چيزى حرص آرد [٨]، يا از چيزى نفرت گيرد. و [٩] باشد كه نفس داند، كه دروغ‌اند [١٠]، چنان كه كسى گويد [١١]، كسى را كه اين چيز كه توهمى خورى صفراى برآوردست‌ [١٢] و آن چيز انگبين بود هر چند كه داند- كه دروغست‌

[١] - بى: كه- كب- آ.

[٢] - گويد كه- د.

[٣] - بگرد محلت همى‌گردد- ن.

[٤] - بى: و- ه.

[٥] - فرستاده است پس الخ- د- ط،- فرستاد پس الخ- ه،- فرستاد پس بدشمنان كى- كب- فرستاد بشب پس بدشمنان كى- م- ك،- فرستاده پس بدشمنى- ن.

[٦] - از مقدماتى‌اند- آ،- آن مقدماتى بوند- كب،- آن مقدماتى است- ن.

[٧] - بجنباند يا- ن- ل،- بجنبانند تا- كب.

[٨] - آرد و- د.

[٩] - و يا- د.

[١٠] - كه اين دروغ‌اند الخ- ه،- كه دروغ است- كب.

[١١] - چنانكه گوئى- ط،- چنانكه گويد- د،- چنانكه كسى مختلا گويد- ه.

[١٢] - صفرائى سرد است- م- ك.