كه شك او در نماز ظهر بوده يا عصر بايد احتياط كند بانكه نماز احتياط را بجا اورد ويك نماز چهار ركعتى بقصد ما في الذمه اعاده كند (پنجاه وپنجم) اگر اجمالا بداند كه در نماز يا قرائت را زياد كرده يا كم كرده دو سجده سهو كفايت مىكند وهم چنين است اگر بداند كه تسبيحات را يا زياد كرده يا كم كرده (پنجاه وششم) اگر يقين داشته باشد كه دو سجده از نماز كم كرده ونداند كه هر دو از يك ركعت بوده يا هر كدام از ركعتى احوط آنست كه دو سجده را قضا كند ودو مرتبه سجده سهو بجا اورد واصل نماز را اعاده كند واقوى كفايت اعاده نماز است (پنجاه وهفتم) هر گاه شك كند كه جزئى از نماز را عمدا ترك كرده يا نه پس اگر محل ان جزء باقى باشد بلا اشكال بايد بجا اورد واگر از محل ان گذشته باشد ايا بقاعده تجاوز بايد اعتنا نكند وبگذرد يا انكه بايد بجا اورد دو وجه است احوط ان است كه برگردد وبجا اورد وبعد از نماز اصل نماز را اعاده كند (پنجاه وهشتم) اگر وضوء بگيرد ونماز بخواند بعد از ان يقين كند كه يا جزئى از وضو را ترك كرده يا ركنى از نماز را ترك كرده احوط اعاده وضوء ونماز است ولى دور نيست بقاعده فراغ بگوئيم وضوء او صحيح است ونماز تنها بر او واجب است زيرا كه علم تفصيلى ببطلان نماز دارد (پنجاه نهم) هر گاه در حال تشهد يا بعد از ان شك كند كه ركعت دويم است كه تشهد در محل بوده يا سيم است كه در غير محل بوده حكم شك ميان دو وسه جارى است وواجب نيست كه براى زيادى تشهد دو سجده سهو بجا اورد زيرا كه زيادى تشهد معلوم نيست هر چند احوط آن است كه بعد از نماز احتياط دو سجده سهو بجا اورد (شصتم) هر گاه بعد از دخول در غيريكه در غير محل واقع شده شك كند در جزئى مثل انكه بعد از دخول در تشهد در ركعت اول يا سيم شك در سجده كند يا انكه در ركعت دويم پيش از تشهد نسيانا برخيزد ودر حال قيام شك در سجده كند ظاهر آنست كه نبايد اعتنا بشك كند ولكن احوط اعاده نماز است (شصت ويكم) هر گاه بمقدار چهار ركعت از وقت عصر باقى مانده ونماز احتياط براى نماز ظهر بر او واجب باشد بلا اشكال نماز احتياط را بايد بجا اورد ماداميكه براى نماز عصر، بمقدار يك ركعت بماند وهم چنين است در صورتيكه قضاء سجده وتشهد بر او باشد واما هر گاه سجده سهو براى نماز ظهر بر او باشد ايا چنين است كه بايد پيش از نماز عصر بجا اورد يا نه دو وجه است ومحتمل است مخير باشد (شصت ودويم) اگر در نماز چيزى بخواند بگمان انكه ذكر يا قرآن