اعتقاد كند كه ركعتى يا جزئى از نماز كم كرده و اعتقادش زايل شود (سى وششم) اگر بعد از سلام نماز وپيش از بجا اوردن منافى عمدى وسهوى يقين كند بنقصان نماز وشك كند كه يك ركعت ناقص است يا دو ركعت ظاهر ان است كه حكم شك ميان دو وسه دو نماز بر او جارى باشد وبنا گذارد بر اكثر وقدر متيقن از نقصان كه يك ركعت است بجا اورد وبعد از نماز بموجب شك كه نماز احتياط است عمل كند وهم چنين است در صورتيكه يقين كند بنقصان يك ركعت وبعد از شروع در ان شك كند در ركعت ديگر وبنابر اين هر گاه چنين شكى بعد از نماز مغرب وصبح حادث شود مبطل نماز است ومحتمل است كه نسبت بركعت مشكوكه حكم شك بعد از سلام بر ان جارى باشد پس قدر متيقن از نقصان كه يك ركعت است بجا اورد ونماز احتياط بر او نباشد وبنابر اين نماز صبح ومغرب نيز باين شك باطل نشود ودر حكم كسى باشد كه بعد از سلام فقط عالم بنقصان يك ركعت شود (سى هفتم) هر گاه بعد از سلام وپيش از منافى يقين كند بنقصان يك ركعت وبعد از ان شك كند كه مقدار ناقص را بجا اورده يا نه ايا بايد بجا اورد يا انكه حكم شك در ركعات بر ان جارى باشد دو وجه است واظهر وجه دويم است وحكم شك بعد از سلام بر ان جارى نيست زيرا كه بعد از سلام اعتنا بشكى نمىشود كه متعلق باجزاء داخلى نماز كه قبل از سلام است باشد ومتعلق شك در فرض مسألة چيزى است كه بعد از سلام واجب شده (سى هشتم) هر گاه بداند ركعتيكه بان مشغول است چهارمى او است ولى مردد است ما بين انكه ركعت چهارم او باشد در واقع وما بين انكه سابقا شك كرده بوده ما بين دو وسه وبناء بر سه گذارده واين ركعت چهارمى او است بعد از بناء بر سه پس ايا بر او واجب باشد نماز احتياط بسبب انكه هر چند در ظاهر مىداند چهارمى او است ولكن در واقع فعلا شك دارد ما بين سه وچهار يا انكه نماز احتياط واجب نباشد بسبب انكه معلوم نيست سابقا شكى كرده باشد وفعلا مىداند كه مشغول بچهارمى است دو وجه است واوجه وجه اول است (سى ونهم) اگر بعد از قيام بركعت بعد يقين كند كه از ان ركعت يك سجده يا دو سجده يا تشهد را ترك كرده وشك كند كه ايا برگشته وتدارك كرده وبر خواسته يا انكه اين قيام همان قيام اول است ظاهر ان است كه واجب باشد برگشتن وتدارك كردن آنچه يقين بترك ان دارد زيرا كه وجوب تدارك يقينى وبجا اوردن ان مشكوك است پس بايد برگردد وبجا اورد وقاعده شك بعد از تجاوز از