هشت ركعت كرده وشك كند كه يك ركعت زايد در مغرب بوده يا در عشا بايد هر دو را اعاده كند كه شك او بعد از سلام عشا حاصل شود يا قبل از ان (سى ودويم) اگر نماز مغرب را بجا اورد بعد از ان فراموش كند كه مغرب را بجا اورده با انكه يقين كند كه نكرده يا شك كند در اتيان ان ودوباره بجا اورد وپيش از سلام متذكر شود كه مغرب را اورده بوده ولكن علم اجمالى پيدا كند كه در يكى از اندو نماز يك ركعت زياد بعمل اورد مىتواند دويمى را تمام كند ودر نماز مغرب اكتفاء بان نمايد زيرا كه يقين دارد كه يكى از دو نماز سه ركعتى بعمل امده وشك ميان سه وچهار در نماز دويم با انكه در نماز مغرب موجب بطلان است ضرر ندارد زيرا كه مضر بودن ان در صورتى است كه طرف ديگرى نداشته باشد كه بانضمان ان يقين كند بحصول نماز صحيح وهم چنين است هر گاه نماز صبح را بجا اورده وفراموش كند ان را ودوباره بجا اورد ويقين كند كه يكى از ان دو نماز را سه ركعت كرده (سى وسيم) اگر در حال قيام شك كند ركوع را بجا اورده يا نه بايد ركوع را بجا اورد پس هر گاه با فرض شك فراموش كند ركوع را تا داخل سجده شود ايا حكم شك بعد از تجاوز از محل در ان جارى است يا نه ظاهر ان است كه جارى نباشد زيرا كه همان شك سابق است كه باقى مانده وشك در محل بوده وهم چنين است اگر شك در سجده داشته باشد در محل وفراموش كند وداخل تشهد شود وهم چنين در ساير افعال واجزاء نماز (سى وچهارم) اگر يقين كند كه جزئى از نماز را فراموش كرده ومحل ان باقى باشد وتدارك ان را فراموش كند تا داخل ركن بعد از ان شود وبعد از ان علم او بفراموشى انجزء منقلب بشك شود ممكن است قاعده شك بعد از محل بر ان جارى باشد بانكه حم بصحت نماز شود هر چند انجزء فراموش شده ركن باشد وحكم شود بعدم وجوب قضاء وعدم وجوب سجده سهو بر ترك ان در جائيكه بر فرض نسيان قضاء وسجده واجب باشد لكن در صورتيكه ان جزء ركن باشد بعد از اتمام نماز احوط اعاده نماز است وقضاء ان جزء وسجد سهوه است در جائيكه بر فرض نسيان جزء قضا وسجده واجب باشد (سى وپنجم) اگر اعتقاد كند كه از نماز او سجده يا تشهد ناقص شده كه قضاء ان بعد از نماز واجب است يا انكه جزئى را سهوا ترك كرده كه موجب سهو است بعد از ان در اثناء نماز يا بعد از ان وپيش از عمل نمودن بان اعتقاد او متبدل شد بشك وجوب انها ساقط مىشود وهم چنين اگر بعد از سلام