داشته باشد كه يا ركوع را كم كرده يا يك سجده يا تشهد وامثال ان كه ركن نباشد كه در اين صور باطل نيست زيرا كه كم كردن غير ركن سهوا در نافله اثر ندارد نه باطل مىشود ونه موجب قضا يا سجده سهو است پس احتمال نقصان ركن در ان مثل شك بدوى است (بيست وسيم) اگر دو سجده يا بعد از سجده ثانيه متذكر كه يك سجده ركعت اول را ترك كرده وركوع ركعت ثانيه را هم ترك كرده بايد انسجده را كه كرده يا مشغول بان است براى ركعت اول قرار دهد وبرخيزد وقرائت بخواند ونماز خود را تمام كند وهم چنين اگر در سجده ثانيه ركعت ثانيه متذكر شود كه دو سجده ركعت اول را ترك كرده وركوع ركعة ثانيه را هم ترك كرده بايد سجدتين كه بجا اورده براى ركعت اولى قرار دهد وبرخيزد ركعت دويم را بجا اورد واگر ميان سجدتين متذكر شود كه سجدتين ركعت اول را ترك كرده بايد سجده ثانيه را بقصد سجده ثانيه ركعت اول بياورد ونماز را تمام كند وهم چنين نسبت بساير ركعات اگر بعد از دخول در سجده ركعت لاحق متذكر شود كه سجده از ركعت سابقه ترك كرده وركوع اين ركعت را هم ترك كرده ولكن احوط در جميع اين صور اعاده نماز بعد از اتمام است (بيست وچهارم) اگر كسى مثلا نماز ظهر وعصر را بجا اورد وبعد از سلام يقين كند كه يك ركعت از يكى از اندو نماز كم كرده ونداند از كدام بوده پس اگر يقين بنقصان بعد از بجا اوردن منافى عمدى وسهوى باشد بايد يك نماز بقصد ما في الذمه بجا اورد واگر پيش از منافى باشد برخيزد ويك ركعت بر نماز دويم بيفزايد وبعد از ان دو سجده سهو براى سلام بيجا بعمل اورد بعد از ان نماز اول را نيز اعاده كند ولكن احوط ان است كه قصد نماز اول نكند بلكه بقصد ما في الذمه بجا اورد زيرا كه محتمل است كه نماز دويم در صورتيكه تمام باشد ظهر محسوب شود (بيست وپنجم) اگر كسى مثلا نماز مغرب وعشا را بجا اورد وبعد از سلام عشا يقين كند كه يك ركعت از يكى از دو نماز ناقص بوده پس اگر يقين بنقصان بعد از بجا اوردن منافى عمدى وسهوى باشد بايد هر دو نماز را اعاده كند واگر پيش از ان باشد برخيزد ويك ركعت بر نماز عشا بيفزايد ودو سجده سهو براى سلام بيجا بجا اورد وبعد از ان نماز مغرب را اعاده كند (بيست وششم) اگر نماز ظهر وعصر را بجا اورد وپيش از سلام نماز عصر يقين كند اجمالا كه يا ظهر را سه ركعت كرده واين ركعتى كه مشغول بان است چهارمى عصر است ويا ظهر او تمام بوده واين ركعت سيمى عصر است پس نسبت بنماز ظهر