مشغول است ركعت اخر نماز او است يا ركعت اول نماز احتياط بايد آن را ركعت اخر نماز قرار دهد وتمام كند وبعد از نماز احتياط اصل نماز را احتياطا اعاده كند (دهم) اگر در ركعتى كه بان مشغول است شك كند كه چهارم مغرب است يا انكه مغرب را بسه ركعتى تمام كرده وان ركعت اول نماز عشاست پس اگر بعد از دخول ركوع باشد باطل است وبايد مغرب را اعاده كند واگر پيش از دخول ركوع باشد بنا گذارد بر انكه مغرب است وبايد بنشيند وتشهد وسلام بگويد وبراى هر كدام از بحول الله وقيام و تسبيحات دو سجده سهو بجا اورد هر چند در وجوب ان اشكال است زيرا كه يقين ندارد كه در نماز مغرب زياده بعمل امده (يازدهم) اگر در حال جلوس بعد از سجدتين شك كند ما بين دو وسه وبداند كه در اين نماز تشهد نخوانده بايد بنابر سه گذارد بلا اشكال وايا بايد تشهد كند يا نه دور نيست واجب نباشد بلكه واجب باشد بعد از نماز تشهد را قضا كند زيرا كه مقتضاى بناء بر سه آن است كه تشهد در ان نگويد ونيز محل تشهد ركعت دويم است و نمىداند محل ان باقى است يا نه بلكه شرعا محكوم است كه باقى نيست وهر گاه شك كند ميان سه وچهار در حال قيام ويقين كند كه در ركعت دويم تشهد نخوانده بايد بگذرد وتشهد را قضا كند بعد از سلام زيرا كه شك او بعد از تجاوز محل است (دوازدهم) اگر در حال قيام شك كند كه بعد از ركوع ركعت سيم است يا پيش از ركوع ركعت چهارم بنا گذارد كه ركعت چهارم است زيرا كه شك ما بين سه وچهار است وواجب است ركوع كند بسبب انكه شك كرده در ركوع ومحل ان باقى است علاوه بر انكه در اين صورت مقتضاى بناء بر چهار چنين است بخلاف عكس اين صورت كه شك كند كه پيش از ركوع ركعت سيم است يا بعد از ركوع ركعت چهارم كه محتمل است كه واجب باشد بناء بر چهار بعد از ركوع گذارد پس ركوع نكرده بسجده رود ونماز را تمام كند زيرا كه مقتضاى بناء بر ان بناء بر چهار بعد از ركوع است كه يكى از دو طرف شك او باشد لكن دور نيست كه نماز او باطل باشد بسبب انكه شك دارد كه ركوع اين ركعت را كرده يا نه ومحل ان باقى است بايد بجا اورد واگر اورد يقين مىكند اجمالا كه يا ركوع در نماز او زياد شده يا يك ركعت از ان ناقص است پس نمىتواند بناء بر چهار گذارد وبا اين علم اجمالى ركوع بجا اورد (سيزدهم) اگر در ركعت دويم نماز در حال قيام يقين كند كه در اين نماز دو ركوع بجا اورده ونداند كه هر دو را در ركعت