چند وجه تصوير مىشود (اول) انكه نذر كند زيارت با غسل را ودر اين صورت اصل منذور زيارت است لكن بكيفيت خاصه پس اگر ترك زيارت كند بايد كفاره بدهد (دوم) انكه نذر كند كه هر وقت زيارت بكند غسل كند براى آن در اين صورت منذور غسل است لكن نه مطلقا بلكه بشرط انكه زيارت بكند پس اگر هر دو را ترك كند چيزى بر او نيست واگر زيارت كند بدون غسل واجب است كفاره بدهد (سيم) انكه نذر كند منجزا غسل زيارتى بكند در اين صورت نيز منذور غسل است لكن بايد من باب المقدمه زيارت را هم بكند پس اگر هر دو را ترك كند بايد يك كفاره بدهد واگر يكى از آن دو را ترك كند نيز بايد يك كفاره بدهد وكفايت نمىكند در سقوط واجب وكفاره اتيان غسل بدون زيارت هر چند حين الغسل عازم بوده باشد بر زيارت چون منذور غسلى بوده كه مقدمه فعليه زيارت باشد نه غسل بقصد زيارت پس اگر زيارت نكند آن منذور بعمل نيامده است (چهارم) انكه نذر كند هر دو را يعنى هم زيارت كند وهم غسل كند از براى آن ودر اين صورت چون منذور دو چيز است اگر يكى از آن دو را ترك كند يك كفاره بايد بدهد واگر هر دو را ترك كند دو كفاره بايد بدهد (پنجم) اين كه نذر كند غسلى را كه زيارت بعد از آن باشد وزيارتى را كه با غسل باشد ودر اين فرض اگر هر دو را ترك كند دو كفاره است واگر يكى از آن دو را ترك كند نيز دو كفاره است بجهت انكه بترك يكى از آن دو قيد ديگرى ترك شده است پس آن هم ترك شده است وهم چنين است حال در اغسال مستحبه ديگر كه بجهت اتيان بيكعمل مستحبى بايد بكند (فصل دوم) در غسل جنابت است بدان كه سبب جنابت يكى از دو چيز است (اول) بيرون امدن منى است اگر چه در حال نوم يا اضطرار باشد خواه زياد باشد يا كم اگر چه بمقدار سر سوزنى باشد وخواه بسبب وطى باشد يا بغير آن با شهوة باشد يا بدون آن جامع صفات باشد يا فاقد آن بشرط انكه منى بودن آن معلوم باشد ودر حكم او است رطوبت مشتبه كه بيرون بيايد بعد از غسل هر گاه استبراء ببول نكرده باشد وفرقى نيست ما بين بيرون امدن منى از مخرج معتاد يا غير آن وانچه معتبر است بيرون امدن او است بخارج بدن پس اگر حركت كرد از محل خود وبيرون نيامد موجب جنابت نخواهد بود چنانچه بيرون امدن منى مرد از فرج زن بعد از غسل موجب جنابت زن نمىشود مگر انكه بداند كه با منى خودش مشغول است