تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤١٥ - تفسير توحيد مالكيت خداوند

تعبير به" ظلموا" بجاى" اشركوا" اشاره به اين است كه" شرك" خود بزرگترين" ظلم" محسوب مى‌شود، ظلم بر خالق از اين نظر كه مخلوقش را همرديف او قرار داده‌اند (و مى‌دانيم ظلم اين است كه چيزى را در غير جاى خود قرار دهند).

و ظلم بر خلق خدا كه آنها را از راه خير و سعادت كه راه توحيد است باز داشته‌اند.

و ظلم بر خويشتن كه تمام سرمايه‌هاى وجود خود را بر باد داده و در بيراهه سرگردان شده‌اند.

ضمنا اين تعبير مقدمه‌اى است براى جمله بعد كه اگر خداوند آنها را از طريق حق گمراه ساخته به خاطر ظلمشان است، همانگونه كه در سوره ابراهيم آيه ٢٧ مى‌خوانيم: وَ يُضِلُّ اللَّهُ الظَّالِمِينَ‌:" خداوند ظالمان را گمراه مى‌سازد".

و مسلم است كسانى را كه خدا رهايشان سازد و به خويشتن واگذار كند" براى آنها هيچ يار و ياورى نخواهد بود" (وَ ما لَهُمْ مِنْ ناصِرِينَ‌).

و به اين ترتيب سرنوشت شوم اين گروه را روشن مى‌سازد، چرا چنين نباشد در حالى كه آنها مرتكب بزرگترين ظلمها شده‌اند، عقل و انديشه خود را از كار انداخته و به آفتاب علم و دانش پشت كرده، و به تاريكى هوى و هوس روى آورده‌اند، طبيعى است كه خداوند توفيقش را از آنها سلب مى‌كند و در ظلمتها رهايشان مى‌سازد و هيچ يار و ياورى براى آنها باقى نمى‌ماند.