تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٢٤ - نكته ايمان ابو طالب و جنجالى كه در اين زمينه برپا كردهاند!

احاديث را در كتابهاى خود از يكديگر گرفته و نقل كرده‌اند، و كم‌كم براى خودشان اجماعى درست كرده‌اند اما كدام اجماع؟ و كدام حديث معتبر؟

٤- از همه اينها گذشته متن همين احاديث مجعول نشان مى‌دهد كه ابو طالب ايمان به حقانيت پيامبر ص داشته، هر چند روى ملاحظاتى بر زبان جارى نمى‌كرده، و مى‌دانيم ايمان به قلب است و زبان جنبه طريقت دارد، در بعضى از احاديث اسلامى، وضع ابو طالب به اصحاب كهف تشبيه شده است كه ايمان در دل داشتند هر چند به عللى قدرت اظهار آن را نداشتند [١] ٥- مگر مى‌توان در مساله‌اى به اين مهمى، يك جانبه بحث كرد و تنها به روايت مرسله از ابو هريره و ابن عباس و مانند آن قناعت نمود؟ چرا اجماع امامان اهل بيت ع و چرا اجماع علماى شيعه در اينجا مورد توجه قرار نمى‌گيرد؟! با آنكه آنها به وضع خاندان پيامبر آشناترند.

ما امروز اشعار زيادى از ابو طالب در دست داريم كه ايمان او را به اسلام و رسالت محمد ص به عنوان پيامبر اسلام با وضوح تمام بيان مى‌كند، اين اشعار را بسيارى از بزرگان و دانشمندان در كتابهايشان آورده‌اند، و ما نمونه‌هاى گويايى از آن را در جلد پنجم تفسير نمونه صفحه ١٩٤ به بعد (ذيل آيه ٢٦ سوره انعام) از منابع معروف اهل سنت نقل كرديم.

٦- از همه اينها گذشته تاريخ زندگى ابو طالب و فداكارى عظيم او نسبت به پيامبر ص و علاقه شديد پيامبر ص و مسلمانان نسبت به او تا آنجا كه سال مرگش را" عام الحزن" (سال اندوه) نام نهادند، همه نشان مى‌دهد كه او به اسلام عشق مى‌ورزيد و دفاعش از پيامبر ص به عنوان دفاع از يك خويشاوند نبود، بلكه به صورت دفاع يك مؤمن مخلص و يك عاشق پاكباخته و سرباز فداكار از جان‌

[١]" تفسير صافى" و" تفسير برهان" ذيل آيه مورد بحث.