تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٥٥ - تفسير سرچشمه فساد، اعمال خود مردم است!

آيه بعد در حقيقت شرحى است براى اين جدايى صفوف در قيامت، مى‌فرمايد:

" هر كسى كافر شد كفرش بر زيان خود او است" و وبالش دامنگير او (مَنْ كَفَرَ فَعَلَيْهِ كُفْرُهُ‌).

" و اما آنها كه عمل صالحى انجام دادند (پاداش الهى را) به سود خودشان آماده و مهيا مى‌سازند" (وَ مَنْ عَمِلَ صالِحاً فَلِأَنْفُسِهِمْ يَمْهَدُونَ‌).

" يمهدون" از ماده" مهد" (بر وزن عهد)- همانگونه كه راغب در مفردات گفته- در اصل به معنى گاهواره يا محلى است كه براى كودك آماده مى‌كنند، سپس" مهد" و" مهاد" به معنى وسيعترى يعنى هر مكان مهيا و آماده‌اى (كه نهايت آرامش و آسايش در آن است) گفته شده است، انتخاب اين تعبير براى بهشتيان و مؤمنان صالح نيز از همين نظر است.

خلاصه اينكه گمان نكنيد ايمان و كفر و اعمال زشت و زيباى شما براى خدا اثرى دارد، اين شما هستيد كه از آن شاد و خشنود، يا ناراحت و غمگين مى‌شويد.

*** جالب اينكه: در مورد كفار با همان جمله‌ مَنْ كَفَرَ فَعَلَيْهِ كُفْرُهُ‌ قناعت كرده ولى در مورد مؤمنان در آيه بعد توضيح مى‌دهد كه نه تنها اعمال خود را در آنجا مى‌بينند، بلكه خدا مواهب بيشترى كه شايسته فضل و كرم او است به آنها مى‌بخشد مى‌گويد:" هدف اين است كه خداوند كسانى را كه ايمان آورده، و عمل صالح انجام داده‌اند از فضلش پاداش دهد" (لِيَجْزِيَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ مِنْ فَضْلِهِ‌).

مسلما اين فضل الهى شامل حال كافران نمى‌شود،" چرا كه خدا كافران را دوست ندارد" (إِنَّهُ لا يُحِبُّ الْكافِرِينَ‌).

بديهى است كه با آنها نيز بر طبق عدالت رفتار مى‌كند و بيش از استحقاقشان‌