تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٤٣ - تفسير

و همچنين" ابن السبيل" ممكن است در شرائطى باشد كه با نرسيدن كمك تلف شود، ترتيبى كه در ذكر اين سه گروه در آيه رعايت شده نيز متناسب با ترتيب اهميت آنها است" [١] به هر حال در پايان آيه براى تشويق نيكوكاران، و ضمنا بيان شرط قبولى انفاق مى‌فرمايد:" اين كار براى كسانى كه تنها رضاى خدا را مى‌طلبند بهتر است" (ذلِكَ خَيْرٌ لِلَّذِينَ يُرِيدُونَ وَجْهَ اللَّهِ‌).

" و كسانى كه چنين كار نيكى را انجام مى‌دهند رستگارانند" (وَ أُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ‌).

آنها هم در اين جهان رستگار خواهند شد، چرا كه انفاق بركات عجيبى در همين زندگى همراه خود مى‌آورد، و هم در جهان ديگر كه انفاق يكى از سنگينترين اعمال در ترازوى سنجش الهى است. با توجه به اينكه" وجه اللَّه" به معنى صورت جسمانى خداوند نيست كه او صورت جسمانى ندارد، بلكه به معنى ذات پاك پروردگار است، اين آيه نشان مى‌دهد كه تنها مساله انفاق و پرداختن حق خويشاوندان و ديگر صاحبان حقوق كافى نيست، مهم آن است كه با اخلاص و نيت پاك و خالى از هر گونه ريا و خود- نمايى و منت و تحقير و انتظار پاداش توأم باشد.

ذكر اين نكته نيز لازم است كه بر خلاف گفته بعضى از مفسران كه تصريح كرده‌اند انفاق به خاطر رسيدن به بهشت مصداق" وجه اللَّه" نيست تمام كارهايى كه انسان انجام مى‌دهد و نوعى ارتباط با خدا دارد خواه براى رضاى او، يا رسيدن به پاداش او، يا نجات از كيفر او باشد، همه مصداق" وجه اللَّه" است، هر چند مرحله عالى و كامل آن است كه جز عبوديت و اطاعت او را در نظر نگيرد.

تفسير نمونه ؛ ج‌١٦ ؛ ص٤٤٣

*______________________________

(١) ذيل آيات مورد بحث.